Bir Şarkıyı Dinlerken

Koyu, koy ile kentin kesistigi, kentli olamayanin kente carpip kendi icine dondugu yerleri, zamanlari ve anlari anlatan bu oykulerin sasirtici bir canliligi var. Hic kurgulanmamis gibi dogal, kimse onlari izlemiyormus gibi kendi halinde yasayan kahramanlar aslinda hep tanidigimiz, bildigimiz insanlar. Mahallemizden, koyumuzden, kente giden yollardan tanidigimiz bu insanlar her gun hayatimizin bir yerindeler. Kimileri de sairdir, siirleriyle taniyoruz. Onlarin bilmedigimiz yonlerinin, alin yazilarinin, yorgun gulumsemelerinin ardindaki yari karanlik, yari huzunlu, yer yer ironik, kimi zaman caresiz ama hep umutlu yasamlari... Kemal Ates o piril piril Turkcesini sanki bir mesale gibi, toplumun bu los kesimlerine tutmus, onlari da kendi aydinligina katmis ve bizi de topraga en yakin olan bu insanlarin gundelik yasamlarina ortak etmis. Bir sarkiyi dinlerken... insan hemen her seyi yapabilir. Hayatini Turkceye adamis bir yazarin hem dilsel cabalarinin hem de yasadigi topluma bakisinin ortak