zafer gökdağ 🇹🇷@zafergokdag· 4ay🇹🇷
aaah ahhh... ne menem hayat bu be! hep dert... hep dert...
3
Coney Island'da yalnız yaşayan Sara Goldfarb, bir televizyon programına davet edileceği umuduna tutunur. Ekranda iyi görünmek için kilo verme isteği giderek gündelik hayatının merkezine yerleşir. Oğlu Harry ise kız arkadaşı Marion ve dostu Tyrone ile uyuşturucu satarak hızla para kazanmayı, ardından daha güvenli ve parlak bir gelecek kurmayı planlar. Dört kişinin düşleri farklı görünse de hepsi kısa yoldan değişme arzusunda birleşir.
Hubert Selby, bağımlılığı tek bir maddeye ya da kişisel irade eksikliğine indirgemez. Sara'nın kabul görme ihtiyacı ile gençlerin maddi özgürlük beklentisi, aynı döngünün farklı yüzleri hâline gelir. Başlangıçta geçici saydıkları aksaklıklar çoğaldıkça ilişkileri, bedenleri ve karar verme güçleri aşınır. Harry ile Marion'un yakınlığı ortak hayallerin baskısı altında sınanırken Tyrone'un çıkış arayışı da kurdukları planın dar çemberine sıkışır.
Romanın sert ve ritmik anlatımı, karakterleri uzaktan yargılamak yerine onların umutlarına ve kendilerini kandırma biçimlerine yaklaşır. Sevgi, utanç, yalnızlık ve tüketim kültürünün vaatleri, bağımlılığın ilerleyişiyle iç içe geçer. Sonucu önceden açıklamadan büyüyen bu gerilim, düşlerin insanı hayatta tutan bir güçten yıkımı besleyen bir yanılsamaya nasıl dönüşebildiğini gösterir.
Bookspace topluluğundan 5 gönderi
aaah ahhh... ne menem hayat bu be! hep dert... hep dert...
herkes ayrı bir hikâyeydi.
artık hayat dayanılacak değil, yaşanacak bir şeydi.
herkes ayrı bir hikâyeydi.
sanırım biz eş ruhlarız; bu yüzden kendimizi birbirimize bu kadar yakın hissedebiliyoruz. dönüp bir koluna yaslanarak harryye bakarken marionın gözleri daha da yoğun bir şekilde parıldıyordu, söylemek istediğim şey bu. işte, senin hislerin var. içimdeki benin değerini anlayabiliyorsun. şu anda senle aramızda daha önce kimseyle ama kimseyle hissetmediğim bi yakınlık hissediyorum. öyle; ne demek istediğini anlıyorum. ben de öyle hissediyorum. kelimelere aktarabilir miyim bilmiyorum ama... budur işte; kelimelere ihtiyacı yok zaten. sırrı orada saklı. hisler yoksa ardında, bütün o kelimelere ne gerek var zaten. kelimeden başka bişey diiller onlar.
“herkes ayrı bir hikâyeydi.”
“aaah ahhh... ne menem hayat bu be! hep dert... hep dert...”
“artık hayat dayanılacak değil, yaşanacak bir şeydi.”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
