Bilgenin Son Günü

O gun Iskenderiyeli bilge Hortus bir gurup ogrencisine ve sunlari soyleyerek dersine baslamisti; “Ben Iskenderiye’nin bilgesi, ben her zaman bir bilge degildim. Cogu zaman bilgelik yolunda ilerleyen, her an ogrenen ve ogreten bir yol, bir yolcu, yolda karsilastiginiz bir dost eli, bazen yolun uzerine dusmus bir agac dalinin golgesi gibiydim. Hem aradim, hem de arandim. Bazen, merkezde tek basinaligin erisilmez yalnizliginda digerlerine tutunacak bir dal oluyordum, bazen de kendim uzanacak ya da tutunacak bir dal ariyordum. Sevgili talebelerim, siz bilgiye ac, istekli ve tutkulusunuz, ogrenmek istiyorsunuz, cunku icinizdeki isIk bir baska farkli olmak istiyor. Madem talep ediyorsunuz o zaman alacaksiniz benden istediginizi, alacaginiz her zaman talep edeceginiz kadar olacak elbette. Bir tepenin uzerinde duranla, bir agacin golgesine sinmis iki ayri kisi, gunes ayni siddette isigini vermesine ragmen ayni derecede isIktan yararlanamaz. Secimler her zaman etkin olandir. Her neredeysen oradan gorursun bilginin farkli bir yuzunu.” Bilge talebelerinin soylediklerini hazmetmesi icin bir sure sessiz kaldi, onlara yeterince zaman tanidiktan sonra konusmaya devam etti.