Beyhude Ömrüm

Mustafa Kutlu’nun Beyhude Ömrüm adlı uzun hikâyesi, ıssız bir dağ başında bahçe kurmaya çalışan bir adamın tutkusunu Anadolu’daki büyük toplumsal değişimle yan yana getirir. Kahraman, kuş uçmaz ve ot bitmez denilen yerde toprağı canlandırmak için yıllarını verir. Bu çaba yalnız geçim sağlama isteği değildir; doğayla uyumlu, anlamlı bir hayat kurma arzusudur. Köylerin boşalması, insanların şehirlere göçmesi ve eski yaşam biçimlerinin çözülmesi, bahçenin çevresinde sessizce ilerleyen tarihsel arka planı oluşturur. Kutlu, emeğin somut ayrıntılarıyla fanilik düşüncesini buluşturur. İnsan toprağı biçimlendirirken zaman da insanı değiştirir; kurulan her düzen, kayıp ihtimalini içinde taşır. Anlatının tabiat sevgisi romantik bir süs değil, kahramanın dünyayı kavrama biçimidir. Sade dil, gündelik konuşmalar ve kırsal hayatın ritmi, metafizik soruları gösterişsiz bir derinliğe taşır. Beyhude Ömrüm, bir bahçeyi var etme mücadelesi üzerinden tutku, göç, emek ve geçicilik arasındaki bağı hüzünlü ama sıcak bir tonla araştırır. Bahçenin mevsimlerle değişen görünümü, kahramanın umutlarını ve zaman karşısındaki direncini ölçen canlı bir anlatı ekseni yaratır.