
Çünkü insanlar, başkalarından farklı olana tahammül edemezler.

Duyguları tanımakta zorlanan bir gencin dünyasını izleyen Won-pyung Sohn'un Badem Hiçbir Şey Hissedemeyen İnsanlar Nasıl Ağlar romanı, Yunjae'nin alışılmadık sakinliğini merkezine alır. Beynindeki amigdalanın gelişimiyle ilişkili durumu yüzünden korku ve öfke gibi duyguları okuyamayan Yunjae, annesi ve büyükannesinin öğrettiği davranış kalıplarıyla gündelik hayata uyum sağlar. Ailesini hedef alan şiddetli bir olay bu korunaklı düzeni dağıtır; genç kahraman, okulda ve tek başına sürdürdüğü yaşamda başkalarının tepkilerini anlamaya çalışır. Bu mesafe, anlatının sade ritmini de belirler.
Romanın önemli karşılaşması, öfkesini açıkça yaşayan Gon ile Yunjae arasında kurulan gergin bağdır. İki genç birbirinin eksik ya da taşkın görünen yanlarını sınarken, empati doğuştan gelen tek bir yetenekten çok temas, dikkat ve seçimle şekillenen bir süreç olarak ele alınır. Sohn, nörolojik farklılığı basit bir mucize anlatısına dönüştürmeden, şiddet karşısında insan kalmanın ve ilişki kurmanın anlamını araştırır. Kısa ve doğrudan anlatım, Yunjae'nin ölçülü bakışını korur; romanın duygusal etkisi de büyük açıklamalardan çok, davranışların zaman içinde değişen anlamında yoğunlaşır.
Bookspace topluluğundan 3 gönderi

Çünkü insanlar, başkalarından farklı olana tahammül edemezler.

Bunun klişe geleceğini biliyorum ama sevgi, insanı canavar yapmasının yanında en çok insan da yapan şeydir.

"Duygularım yoktu ama yalnızlık yine de vardı.”
“Kim olduğunu anlamayan birisi, kendini başkalarına nasıl anlatabilir?”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş