Aslında

Aslında..., Ercan Kesal'la edebiyat, sinema ve hayat üzerine yapılan söyleşileri bir araya getirir. Kesal, hekimlik, yazarlık ve oyunculuk deneyimlerinin kesiştiği yerden konuşur; hastalarının ve Anadolu'nun hikâyelerine kulak veren bir anlatıcı olarak belleğin sorumluluğunu vurgular. Hatırlamak onun için yalnız geçmişi çağırmak değil, ayıklamak ve ahlaki bir seçim yapmaktır.

Söyleşilerde memleket, taşra, İstanbul, insan hâlleri, umut ve direniş farklı bağlamlarda ele alınır. Kalabalık içinde yaşarken büyüyen yalnızlık, her şeyden haberdar görünmenin ardındaki çaresizlik ve iktidardan vazgeçebilme meselesi tartışılır. Ahlak, vicdan, utanma ve iyilik kavramları kişisel deneyimlerle toplumsal tarih arasında düşünülür. Coğrafyanın verdiği ses, bireyin dünyayı algılama biçimini belirler.

Kesal, her metnin ebesinin şiir olduğunu söylerken yazıyla görüntü arasındaki bağa da dikkat çeker. Kendi anlatımını bazen yazmaktan çok bir şeyi çekip izletmeye benzetir; klasik yönetmenleri sinema felsefecileri olarak değerlendirir. Aslında..., yaşanılan coğrafyanın insana verdiği sesi edebiyat ve sinema aracılığıyla araştıran, kişisel bellek ile toplumsal sorumluluğu yan yana getiren çok başlıklı bir söyleşi kitabıdır.