Aşkın Ömrü Üç Yıldır

Frédéric Beigbeder'nin Aşkın Ömrü Üç Yıldır romanı, romantik aşkın sonsuza kadar sürdüğü inancını alaycı bir tezle sorgular. Anlatıcının formülüne göre ilk yıl tutku, ikinci yıl şefkat, üçüncü yıl ise can sıkıntısı egemendir. Ayrılık düşüncesine verilen tepki de bu aşamalar boyunca değişir: başlangıçtaki felaket duygusu zamanla kabullenişe, sonunda rahatlama ve kutlama isteğine dönüşür.

Roman, toplumun insanları aşkın ömür boyu süreceğine inandırdığını, oysa duygunun kimyasal etkisinin üçüncü yılın sonunda kaybolduğunu ileri sürer. Bu görüş bilimsel bir kanıt düzeninden çok ilişkilerdeki alışkanlığı, idealizasyonu ve hayal kırıklığını keskinleştiren provokatif bir çerçevedir. Güzel kokularla başlayan yakınlığın gündelik hayatın ağır gerçekleri içinde bozulması, romantik dil ile bedensel gerçeklik arasındaki mesafeyi gösterir.

Beigbeder hafif görünen çağdaş yaşamın aşk, kadınlar ve erkekler hakkında sert taraflarını mizah yoluyla açığa çıkarır. Yerleşik ilişki klişelerini tekrarlamak yerine onları abartılı üç yıllık takvim içinde sınar. Çalışmanın etkisi, okuru bu formülü kabul etmeye zorlamaktan çok aşkın süre, bağlılık ve sıkıntıyla ilişkisini yeniden düşünmeye çağırmasından doğar.