Alevilik ve Bektaşilik

Aleviligi-Bektasiligi yaratan insanlarin Müslümanlikla kitlesel düzeyde "tanistiklari" dÖnemlerde Sünni Ortodoks ilkeler, toplumsal düzeyde "uygarligi çelmelemeye" çalisan, aklin kilavuzlugunu hiçe sayan, düsünceyi ve bilimi "ters dÖnüsüm"le "dogmalar"in hizmetine sokan, "halk çalissin yÖnetenler yesin" düzeninin sürdürülmesinden yana olan bir "inanç agirligi"na, bir "resmi dinsel ideoloji"ye dÖnmüstü. Alevilik-Bektasilik, bu"inanç agirligi", bu "resmi dinsel ideoloji" altinda ezilen, horlanan, yabancilasan Anadolu insaninin Özgürlesme; bagimsiz düsünme, haksizliga, sÖmürüye baskaldirma eylemleri "esligi"nde Ortaçag karanligindan sizan ve gelecegi aydinlatan bir "isik" olarak belirdi. Tanri'yi, insan araciligiyla konusan, sÖyleyen, davranan bir eylemin içine "soktu"; insani, seriat varligindan, bir "yorum", bir "yetenek" varligina yükseltti ve onu, yasama, yasamdan kaynagini alan bir gelenege bagladi. Bu gelisme, toplumda ezilen, sÖmürülen katmanlar, siniflar temelinde "çikarlari" ve "umutlari" bir olan, ayni gelecege kosan "Alevi-Alevi/Sünni-Sünni kardesligini" yapaylastiran; "Özgür birey"in, "Özgür yurttas"in Öne çiktigi gerçek Alevi-Sünni kardesliginin maddi ve düsünsel temellerini de yaratti. Alevilik-Bektasilik felsefesinde "maddeci düsünce temeli" inancin "tuglalari"yla Örülüdür; deyim yerindeyse "nicel boguntuda"dir. Eger sürekli inanç yani vurgulanip pekistirilirse, her sey inancin denetiminde ele alinirsa, nesnel yan "silinir" düsünce atilim yapamaz, bu kültür insani aydinliga çikamaz, kÖrlenir; giderek "kahrolsun büyük din", "yasasin küçük din" anlayisini Öne çikarir. Bu durum egemen güçlerin isine gelir: 700 küsur yildir yaptigi gibi Alevileri-Bektasileri "dinsiz" olmamalarina karsin "dinsizlik"le suçlar ve yargilar; düsünce yanini "inanç" yaniyla perdeleyerek bu kültürü "bogmaya" kalkar. Ama Aleviler-Bektasiler, düsüncelerinden dolayi "dinsiz" olarak degil, toplum düzenini "maddeci bir yasama anlayisi" üzerine oturtmak isteyen, inançlarini ise bu istekle