Ahraz

İsrafil, küçük bir kıyı kasabasında herkesin günah keçisi hâline getirdiği Adile'nin tek oğludur. Deniz Gezgin'in Ahraz romanında suyun içine doğan çocuk, annesi gibi çöp toplayarak hayata tutunur. Kasabanın ona kapattığı kapılara rağmen dünyaya merakla yaklaşır; taşları, martıları, yosunları ve balıkları kendine arkadaş, gökyüzünü yoldaş, ağacı rehber sayar. Bilgiyi sahip olunacak bir şey gibi değil, varlığı hissederek kavramanın yolu olarak arar.

İsrafil'in kasabadaki tek dostu Marangoz Yusuf'tur. Bir gün birlikte kıyıya vuran iki yabancıya yardım etmeleri, sessiz düzeni bozar ve kasaba halkını karşılarına alır. Suyla başlayıp suyla ilerleyen hikâye, bu çatışmayla ateşin alanına açılır. Gezgin, kadim anlatıları, pagan inanışlarını ve tarihsel göndermeleri karakterlerin doğayla kurduğu ilişkiye örer. Deniz, taş, ağaç ve hayvanlar dekor olmaktan çıkar; İsrafil'in dışlandığı insan topluluğuna karşı başka bir varoluş dilinin parçalarına dönüşür. Ahraz, günah keçisi ilan edilen insanların dayanışmasını, doğa ile kültür arasındaki gerilimi ve arınma arzusunu masalsı bir atmosferde işleyen şiirsel bir romandır. Sonucu açıklamadan, merhametli bir eylemin kapalı bir toplulukta nasıl korku ve şiddet doğurabildiğini araştırır.