Alejandro Zambra'nın Ağaçların Özel Hayatı romanı, Verónica'nın resim kursundan dönmemesiyle başlayan bir bekleyişi anlatır. Öğretmen ve pazar günleri yazan Julián, küçük Daniela'yı uyutmak için doğaçlama hikâyeler kurar. Başlangıçta çocuğun geceyi sakin geçirmesine yarayan bu anlatılar, Verónica'nın yokluğu uzadıkça evdeki belirsizliğin ve kaygının taşıyıcısına dönüşür.
Julián anlattığı hikâyeleri istemeden kendi hayatlarına yöneltir. Anılar, çağrışımlar ve gözlemler, henüz gerçekleşmemiş bir gelecekle karışır. Daniela'nın ileride yaşayabilecekleri, babanın zihninde olasılıklar zinciri oluşturur. Geçmişin belirsiz hatıraları ile geleceğin getirebilecekleri aynı anlatı içinde buluşurken her sözcük Verónica'nın dönüşünü bekler. Hikâye anlatmak, hem çocuğu koruma hem de bekleyişin ağırlığını yönetme biçimi olur. Uzayan gece, Julián'ın anlattıklarıyla gerçek zaman arasındaki sınırı giderek belirsizleştirir.
Romanın süresi açık bir koşula bağlıdır: Kitap, Verónica dönene ya da Julián onun dönmeyeceğinden emin olana kadar devam eder. Bu sınır, anlatının zamanını gerçek hayatın çözülemeyen sorusuna bağlar. Ağaçların, insanların ve anlatıların özel hayatları, yokluğun çevresinde şekillenirken Zambra küçük bir geceden hafıza, olasılık ve aile üzerine yoğun bir roman çıkarır.
Bookspace topluluğundan 1 gönderi
Şimdiki zamanın yapay ışığında... Karla'yı, geçtiği bir yer, ağır aksak giden bir trenin camından izlediği bir ülke gibi düşünüyor (...) Ona aşkından uzun zaman önce vazgeçmişti. Aşık olmaya başlamadan bir saniye önce ona âşık olmaktan vazgeçmişti. Kulağa tuhaf geliyor ama tam da bunu hissediyor. Aşkın önce ihtimaline, sonra da yakınlığına âşık olmuştu.
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
