Kemalettin Tuğcu

Kemalettin Tuğcu (1902–1996), çocukları anlatının merkezine yerleştiren ve üretkenliğiyle Türk çocuk edebiyatında geniş bir okur belleği kuran romancıdır. Annemin Hikâyesi ve Baba Evi, aile geçmişini ayrılık, özlem ve yeniden ait olma isteği üzerinden ele alır. Cambazın Kızı, yoksunluk içindeki bir çocuğun dayanma gücünü hareketli bir çevrede sınarken Dağdaki Yabancı, dışlanma ile merhamet arasındaki gerilimi büyütür. Tuğcu'nun dünyasında yoksulluk yalnız dekor değildir; çocukların yetişkinlerle, emekle ve adalet duygusuyla ilişkisini belirleyen temel baskıdır. Buna rağmen anlatı, felaketi umutsuzlukta bırakmaz ve dayanışmaya açık bir yol arar. Aile hafızası için Annemin Hikâyesi, daha maceralı bir toplumsal karşılaşma için Cambazın Kızı seçilebilir.