Soneler

Yağmuru seviyorum diyorsun, yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun... Güneşi seviyorum diyorsun, güneş açınca gölgeye kaçıyorsun... Rüzgarı seviyorum diyorsun, rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun... İşte,bunun için korkuyorum; Beni de sevdiğini söylüyorsun...

Tanrı bilir, gözümle sevmiyorum ben seni: Çünkü sana baktıkça gözüm bin kusur bulur, Ama yüreğim sever gözün sevmediğini, Görünüşe aldanmaz, sevgiye teslim olur.

"yarayla alay eder yaralanmamis olan"

aklım için sen o sun can için neyse besi, yağmur neyse toprağa en sevimli mevsimde. Nasılsa bir cimrinin servetle cenk etmesi senden huzur sağlamak için benim cengim de.

Tüm kalp kırıklıklarının kaynağı beklentidir. Mesele hiç beklentiye girmemek değil asıl mesele kimden ne beklediğini iyi bilebilmekte.

Ölüp gitti sanarak özlediğim tüm dostlar Senin güzel göğsünde bir araya geldiler: Orda hem aşk, hem aşkın her varlığı hükümdar

Beklemek cehennemdir, ama beklerim seni, İyi kötü demeden, suçlamadan keyfini.

Eksiklerimi benden iyi bilen olur mu? Bırak, ben anlatayım senin yerine bir bir İşlediğim her suçu, gizli her kusurumu; Beni yitirmek, sana şan ve şeref getirir.

Didinmekten bitkin düşmüş halde koşarım yatağıma, Yol yorgunu bedenim artık biraz dinlensin diye; Kafamda bir yolculuğun daha başladığı andır bu oysa; Aklın işlemeğe başladığı andır, bedenin işi bittiğinde. Düşüncelerim, senden uzakta kaldığım o yerden kalkar, Bir an önce sana ulaşmak için hac yoluna koyulur; Ağırlaşmış olsada göz kapaklarım, açıktır ardına kadar, Körler gibi, derin karanlığa öyle bakar durur. Ama, işte tam o zaman, ruhumun hayali gözleri, Düşüncelerimin ulaştığı görüntüyü getirir karşıma; O görüntüki, korkunç geceye asılı bir mücevher gibi, Karanlık geceyi güzel, eski yüzünü yeni gösterir bana Gün boyu bedenim, her gece aldım, işte böyle, Ne sana huzur verir bir türlü, ne kendime.

Erdemlerin sonsuzdur, varlığın gür ve kutlu: Sana ermek zaferdir, sensizlik umut dolu

Doğrusu tanrıçalar nasıl yürür, görmüş değilim; Ama sevdiğim yürürken basbayağı basıyor toprağa

Kötü olmak iyidir kötü bilinmekten, Zaten kaçış yok lekelenmekten...

Yas mas tutma sevgilim, öldüğüm zaman. Toprakta böceklere güldüğüm zaman Duyurunca, paslı sesiyle, ölüp gittiğimi, bir çan. Yas mas tutma sevgilim, öldüğüm zaman

Seni bir yaz gününe benzetebilir miyim? Sen daha güzelsin, daha ılımlı: Sert rüzgarlar Mayıs’ın sevgili tomurcuklarını sarsar, Ve yazın süresi pek kısadır: Bazen göğün ateşli gözü fazla kavurur, Ve sıkça altın teni kararır; Her güzel güzelliğini kaybeder zamanla, Rastlantı ya da doğanın değişen düzeniyle; Ama senin sonsuz yazın solmayacak, Sahip olduğun o güzellik eksilmeyecek; Ölüm bile övünemeyecek gölgesinde dolaşmanla, Sonsuz dizelerimde zamanı geldiğinde: İnsanlar nefes aldığı, gözler gördüğü sürece, Bu yaşadıkça, sana da hayat verecek.

Şimdi sen yeryüzünün taptaze bir süsüsün, Varlığın çiçek dolu bahardan müjde taşır,

Nasıl basarsın bağrına seni böyle inciteni?

Savaşır gözlerimle gönlüm öldüresiye senin güzelliğinin ganimeti yüzünden; gözüm kovar gönlümü seni görmesin diye, gönlüm ister gözüme pay vermemek yüzünden.

Koskoca Shakespeare nasıl da kendini küçük görüyor sevdiğine karşı

Sana ermek zaferdir, sensizlik umut dolu.