Posta kutusundaki mızıka

Sevgili Dost, Bu sabah kuş sesleriyle uyandım. Ne güzel değil mi? Hayır, güzel değil! Açık penceremden ok gibi dalıp yastığıma saplanan karga sesleriydi. Kuş sesleri dediğimde aklına asla karganın gelmediğini biliyorum. Bu, karganın da bir kuş türü olduğunu bilmeyişinden değil, karganın türünün en önemli özelliği olan güzel bir ötüşten mahrum oluşundan elbette. Yüzümü yıkarken acaba diyordum, acaba türümüzün en önemli özelliklerini taşıyor muyuz? Hareketlerimiz ve sözlerimiz nerelere saplanıyor? Acaba "İnsan" denince hatırlanıyor muyuz?

Sevgili dost Bana öyle bir kelime söyle ki hiç eksilmesin...

Sevgili dost, Bir şehrin en güvenilir yeri, demek sence kütüphanelerdir. Çünkü kitaplar seslerini yükseltmezler.

“Bizi mutlu kılan şey şartlardan çok, ruhumuzdur.”

Kim bilir hayatımızda kaç kez, “Nasıl da tanıyamamışım!” demiş, kaç kez ince buz tabakasına aldanıp üzerinde yürüdüğümüz gölün soğuk sularında bulmuşuzdur kendimizi..

"Her sabah yeni bir manzara görecekmiş gibi camlara koşup değişen hiçbir şey olmadığını görmek ne soğuk."

Herkes suya kandı, balıktan başka

"Bir körün parmak uçları kadar hassasına az rastlanır kalbin."

"Bulunduğu durumun farkında olmamak her durumdan daha kötüdür."

"Konuştuğuma çok kere pişman oldum. Fakat sustuğuma asla!"

“Geçen sabah senin üzüntülü olduğunu söylediler. Dokunsalar ağlayacakmışsın. Dokunmamışlar. Yine de ağlamışsın…”

"Hırs, tırnakları çıkarır ama ayaklara da taş bağlar."

Kararma yağmayacaksan, kürek çekme mahkumu olmayacaksan, sorma tahammülün yoksa cevaba, saati kurma, durduracaksan.

Eksik bilgi bizi yanlış adreslere götürür. Arkadaşlıklar, dostluklar, ortaklıklar ve evlilikler hep bu yüzden biter.