by Ahmet Altan
Bu soyledigimin dogru olup olmadigindan hic emin degilim ama bana oyle geliyor ki sanki hepimiz, icimizde bir baskasi icin ayrilmis bir yerle doguyoruz. Bir parcasi kayip bir bulmaca gibi... Hayatimizin onemli bolumunu garip bir eksiklik duygusu ile gecirmemiz, bazi sabahlar anlasilmaz sikintilarla uyanmamiz, bazen isimsiz umutlarla neselenmemiz, sanirim o boslugun icimizde yarattigi girdaptan kaynaklaniyor, Karsilastigimiz her kadina ve erkege, belki de hic farkinda olmadan, girinti cikintilari o boslugun kesiklerine uyacak mi diye bakiyoruz. Elinde Cinderella'nin ayakkabisiyla dolasan biri var sanki icimizde, herkese, "Acaba ayakkabinin sahibi bu mu?" diye bakiyor. Tam olarak neyi ve kimi aradigimizi bilmiyoruz. Bize ogretilen bilgilerden yola cikarak aradigimiz insanla ilgili bircok olumlu ozellik siraliyoruz ama genellikle soylediklerimiz gercege cok uymuyor. Sonra birden birisi hayatimiza giriveriyor. Onun sahip oldugu bir sey, belki kokusu, belki dokunusu, belki gulusu, belki z
1 posts from the Bookspace community
Tanrı bir anlığına yeryüzüne eğilip usulca üfleyerek hafızamızı silseydi ve biz yaşanmış her şeyi unutarak, iki yabancı gibi yeniden karşılaşsaydık ne olurdu? Birbirimize aldırmadan geçer miydik? Yaşadıklarımızı bir daha yaşamak için birbirimize doğru bir daha yürür müydük?
