Marti Jonathan Livingston Dördüncü Bölüm Ilavesiyle Genisletilmis Yeni Baski

Uçmak için inanca ihtiyacın yok,sadece uçmayı anlaman yeterli.

Nereden geldiğimizi hemen unutup nereye gittiğimizi merak bile etmeden, günübirlik yaşayarak çoğu kez birbirinin aynısı olan şeyi yaptık; bir dünyadan gelip diğerine gittik.

“Gözünle gördüklerine sakın inanma. Görünenlerin hepsi sınırlıdır. Anlayarak bakmaya, bildiklerinin ötesine geçmeye çalış. O zaman uçmanın anlamını da daha iyi öğreneceksin."

“Cehaletimizi kırabiliriz, becerilerimizi, yeteneklerimizi ve zekâmızı kullanarak kendimizi bulabilir, kendimiz olabiliriz. En önemlisi, özgür olabiliriz! Uçmayı öğrenebiliriz!”

Oysa özgürlük, çok kısa bir anda, bir bakışta, bir nefeste anlaşılır. Ve insan bir kez gördü mü, bilir: Sadelik, doğa, nefes... hepsi zaten uçmaktır.

Eğer ne yaptığını iyi biliyorsan her zaman başarırsın...

Yazardan okuduğum ilk kitap. İstediklerin istemeyle kalırsa bir başarı sağlayamazsın ama çabalar isen her zaman bir yol vardır. Çabalayıp kabuğu kırmak üzerine yazılmış kısa ama mesaji güzel bir kitap. İlk başta biraz fazla hırslı ve kibirli değil mi diye düşündüysem de Martı Jonathan son kısımda bir yerde yakalamayı başardı beni. Sınırları zorlamadan ne olacağını bilemeyiz.

Bir makale üzerine çalışıyordum, kendi kendime bugün ara vereyim dedim sonra kütüphaneme doğru yöneldim, elime "Martı" adlı kitabı aldım ve uzun yillar sonra kitabı hızla bir kez daha okudum.

Bir tüy bir kemik kalmam önemli değil anne. Ben, bir martı olarak havadayken neler yapıp neler yapamayacağımı öğrenmek istiyorum. Hepsi bu, yalnızca öğrenmek!

​"Tüm bedeniniz, bir uçtan bir uca, düşüncenizden başka bir şey değildir, somutlaşmış bir düşüncedir. Düşüncenizin zincirlerini kırın, göreceksiniz ki bedeninizin zincirleri de kırılmıştır."

​"Gözlerinle gördüklerine inanma. Onların tek gösterdiği sınırlardır. Anlayışınla bak, öğrendiklerinin farkına var ve o zaman nasıl uçacağını göreceksin."

Cehaletimizi kırabiliriz, becerilerimizi, yeteneklerimizi ve zekâmızı kullanarak kendimizi bulabilir, kendimiz olabiliriz, en önemlisi, Özgür olabiliriz! uçmayı öğrenebiliriz…

Zavallı Fletch. Gözünle gördüklerine sakın inanma. Görünenlerin hepsi sınırlıdır. Anlayarak bakmaya, bildiklerinin ötesine geçmeye çalış. O zaman uçmanın anlamını da daha iyi öğreneceksin… JONATHAN LİVİNGSTON (hemde martı😂)

Acaba biz, dünyamızdaki özgürlüğün bitişini izleyen martılar mıydık?

Oldukça basit şeylerden söz ediyordu Jonathan; uçmak bir martının en doğal hakkı, özgürlük onun doğasında var ve bu özgürlüğü engelleyecek ne varsa; gelenekler, batıl inançlar ya da herhangi bir şekildeki sınırlamalar, tümü bir kenara bırakılmalıdır.

Geçmişi yalnızlıkla dolu olmasına rağmen Martı Jonathan bir öğretmen olarak doğmuştu. Ve onun sevgisini gösterme yolu, yalnızca gerçekleri görmek için fırsat kollayan bir martıya doğruları öğretebilmekti.

​"Cennet bir yer ya da bir zaman dilimi değildir. Cennet, kusursuzluktur."

Jonathan olmak asla kolay değil. Ezbere yaşayan bi toplulukta yere çakılmayı goze alırcasına çırpınmak ya da kendi sınırlarının ne kadar esneyeceğini merak edip harekete geçmek arka planda neler barındırır öyle değil mi?

​"Kendi yasasını bulan ve uygulayan bir martıdan daha sorumluluk sahibi kim olabilir? Bin yıldır yaptığımız gibi balık peşinde koşmaktan daha öte bir yaşam amacımız olduğunu keşfeden birinden daha sorumlusu var mıdır?"

Bir yosun gibi anlam ve neşeden yoksun bir şekilde var olmaktansa, hiç olmamak daha iyiydi.

​"Çoğu martı için uçmak, yemek bulup karnını doyurmaktan öte bir anlam taşımaz. Oysa Martı Jonathan için önemli olan yemek değil, uçmaktı. O, sınırları zorlamayı, mükemmelliğe ulaşmayı seviyordu."

Yaşamın gerçek anlamını arayan, bulmaya çalışan bir martıdan daha sorumluluk sahibi biri olabilir mi? Bin yıldır yaptığımız tek şey balık peşinde koşmak. Artık yaşamak için bir nedenimiz olmalı; öğrenmek, keşfetmek, özgür olmak gibi. Bana bir şans verin, öğrendiklerimi size göstereyim.

Kalbine dokunan bulduğu bu antika el yazmasına gülümsedi Daktilonun yazdığı harfler solmuştu Dil benimkinin o zamanlar olduğum kişinin bir yankısıydı Benim yazım değildi bu Bu o zamanlar yaşayan çocuğun eseriydi Hikaye bitti içimi uyarı ve umut duydularıyla doldurmuştu Ne yaptığımı biliyordum dedi gençliğim Otorite ve ritüellerle kuşatılmış 21.YY’da özgürlük boğulmak üzere görmüyormusun ? Dünyanı güvenli hale getirmeyi planlıyor özgür değil! Benim zamanım geçti şimdi senin zamanın… SON

“Bir kuşu özgür olduğuna ikna edebilmek niye dünyanın en zor işi?”