Hic Icin Metinler ve Uzun Öyküler

Irlandali yazar Samuel Beckett, "basarisizlik/yoksunluk sanati" olarak tanimladigi edebiyat anlayisini ilk siirlerinden son duzyazilarina kadar inatla surdurmustur. "Sanatcinin nedenini bilmeden, hicbir seye sahip olmadan hici anlatmak zorunda kalisi" diye aciklayabilecegimiz "basarisizlik/yoksunluk" kavrami dort uzun oykusunde yogun bir kara mizahla yogrulur. Bu oykuler Beckett'in edebiyat seruveninde bir kilometre tasi olusturur; ilk ben oykusel anlati olmasinin yaninda Irlandali yazarin yabanci bir dilde (Fransizca) verdigi ilk yapittir da. Beckett, ustasi Joyce'un etkisiyle, buyuk bir beceriyle kullandigi kivrak, cagrisim zengini Ingilizce'yi birakip, sussuz, neredeyse ciplak bir Fransizca'yla yazmasini "bicemi dislamak istiyorum" diye aciklayacaktir. Bu uzun oykuleri basyapiti olan uclemesinde (Molloy-Malone oluyor-Adlandirilamayan) gelistirdigi izleklerin onculu de sayabiliriz: Bedensel yetilerini yitiren kahramanlar, bilinc yarilmasi, dis dunya karsisinda duyulan gucsuzluk, evden, barinilan yerlerden kovulma, sessizlige, sozsuzluge duyulan ozlem, kentsoylu toplumun sundugu butun olanaklara kayitsizlik... Klasik oyku anlayisina aldiris etmeyen bu oykulerde hicbir sey olup bitmez aslinda. Atilmis'ta anti-kahraman bir faytonda dolasarak gecirir gununu. Gece faytoncunun ahirinda kaldiktan sonra yalniz basina surdurmeye karar verir aylakligini. Ilk Ask, insansiz kralliginda sessiz ve dingin bir yasami amaclayan genc bir sizofrenin karsi cinsle yasadigi tuhaf deneyimi anlatir. Yatistirici, Malone oluyor'u animsatir. Buz kesmis yatagina yapayalniz uzanan anlatici curuyusunu dinlemekten korktugu icin oykuler uydurur kendine. Son'un akil hastanesinden salinan kahramani tek kurekli sandaliyla sulara acilirken bicagiyla dosemeyi deler. Hic Icin Metinler'de ise iyice yoksunlasan, oznel ve nesnel tum duyumlarini yitirmis, sanrisal bir kimligi bile kalmamis anlatici, celiskilerle, karsitliklarla dolu soylemini "hicligin icini oyarak" surdurur. Beckett bu metinlerden, her t