Kolera günlerinde aşk roman

Ancak Tanrı’nın sonsuz lütfuyla var olabilen saçma bir icattı evlilik. Birbirini yeni tanıyan, aralarında hiçbir akrabalık olmayan, yapıları başka, kültürleri başka, hatta cinsleri bile başka iki insanın birdenbire kendilerini birlikte yaşamaya, aynı yatakta yatmaya, belki de her biri başka başka yönlere gitmek üzere çizilmiş iki yazgıyı bölüşmeye mahkûm bulmaları her türlü bilimsel düşünceye aykırıydı. “Evliliğin sorunu şu,” diyordu, “her gece seviştikten sonra sona erer, her sabah kahvaltıdan önce yeniden kurulması gerekir.”

“Ne kadar mutsuz olduğumun farkında bile değilsin,” diye bağırmıştı ona.Kocası, hiç istifini bozmadan, kendine özgü bir devinimle gözlüğünü çıkarmış, onu çocuksu gözlerinin yarı saydam deninizinde boğmuş, sonra da tek bir tümceyle o dayanılmaz bilgeliğinin tüm ağırlığını aktarmıştı ona: “”İyi bir evlilikte en önemli şeyin mutlululuk değil, denge olduğunu hiç unutma.”

Yıllar geçmiş, yüzler değişmiş, hayat her ikisini de başka yerlere savurmuştur. Ama içlerinde bir yerde, zamanın dokunamadığı ince bir hat hâlâ titreşir. Bir gemide yan yana dururlar. Ne gençliklerindeki gibi aceleleri vardır artık ne de tutkularını kanıtlayacak bir telaşları. Sadece sessizlik… ama o sessizlikte yılların biriktirdiği her şey konuşur. Adam, beklemenin ağırlığını değil, anlamını taşır artık. Kadın ise zamanın kendisinden bir şey eksiltmediğini fark eder; sadece kabuğunu değiştirmiştir. Ve o an anlaşılır: Aşk, kavuşulan bir son değil, vazgeçilmeyen bir yoldur. İkisi de bilir ki asıl mesele birlikte yaşamak değil; bunca zaman sonra bile aynı duygunun içinde kalabilmektir.

Bilgelik, artık hiçbir işe yaramadığı zaman bize gelir,"

“Sevdiğim için değil, sensiz olamadığım için buradayım.”(SAGOPA KAJMER OLD FAV ESER)

Hiçbiri bu karşılıklı köleliğin sevgiye mi yoksa rahatlığa mı dayandığını bilmiyordu, ama ellerini yüreklerine koyup hiçbir zaman sormamışlardı bu soruyu kendi kendilerine; çünkü ikisi de yanıtı bilmezden gelmeyi yeğlemişlerdi hep.

Ruhun bedenden daha yaşlı olduğunu anladığı an, insanın en acı anıdır."

"Yürekteki anıların sökülüp atılması imkansızdır, iyiler de kötüler de orada kalır."

''Unutmamak için bir hücrenin duvarlarına her gün bir çizgi çekmek zorunda kalmamıştı. Çünkü tek bir gün bile olmamıştı ki onu anımsatacak bir şey olmasın."

Yaşamda gereksinim duyduğum tek şey, beni anlayan birisi…

Elli yıl, bir saat, bir gün sonra bile, hayatım boyunca hep seni sevdim ve her gün daha çok sevdim.

“Kalp, aklın kabul etmediğini bile sevebilir.” – Gabriel García Márquez, Kolera Günlerinde Aşk

harika..

...zamanın onlara ne denli acımasız davrandığını anlamak için birbirlerinin aynasında bakıyorlardı kendilerine.

Yüz yaşıma geldim; her şeyin, evrendeki yıldızların bile yerlerinin değiştiğini gördüm, ama bu ülkede hiçbir şeyin değiştiğini görmedim daha.