Hayaller kâhyası

Gozumun onunden bir suru bakis gecti. En mavisinde takilip kaldim. Benimkisi oydu herhalde. Henuz kucuktum, oyle bakan birileri daha bulunur sanmistim. Hesapta buyumus halim kucuklugume kizdi. Her tarafi kaybolsa, defterimin yalnizca o sayfasi kalsin istedim. Gorunmeyen otobus gidemezdi benimkine, hayatin radari tarafindan asla gorulemeyen, tarifesi belirsiz bir ucakta kendim icin bir koltuk dusledim. Ufaklik, hayatin kontrol kulesinden dogru tuhaf bir laf edip beni yere indirdi sonra. "Oyle ask kalmadi artik" dedi. "Belki de Sebebim gecen ikibin yilin ardindan, yeryuzunde yasayan son asiktir. O da olunce biter hepsi." Ufakligin hipotezi, metalik gri renkli milenyum geyiklerinden biri miydi, yoksa, hadisenin gercekten alacakaranlik bir boyutu mu vardi. o an icin bilemedim...