Akilli insan her seyden evvel istiraptan ve tacizden azide olmak icin cabalayacak, sessizligi ve bos vakti, dolayisiyla mumkun olan en az sayida beklenmedik ve tehlikeli karsilasma ile birlikte sakin, mutevazi bir hayati arayacaktir; ve boylelikle sozum ona hemcinsleriyle cok az bir ortak tecrubeyi paylastiktan sonra, munzeviyane bir hayati tercih edecektir, hatta eger buyuk bir ruha sahipse busbutun yalnizligi sececektir. Hayatta nasilsa edebiyatta da oyle: Her nereye donseniz derhal kendinizi duzelmez, yola gelmez bir insan guruhuyla karsi karsiya buluyorsunuz, her tarafi her bir koseyi doldurmuslar, tipki yaz sinekleri gibi suru halinde her yere dolusup her seyi kirletiyorlar. Bir yigin berbat kitap, gidasini bugday basaklarindan alan ve sonunda onu bogup kurutan edebiyatin istilaci yabani otlari da oyle. Insanlarin zamanini, parasini, dikkatini -ki bunlarin mesru hak sahibi iyi kitaplar ve onlarin soylu hedefleridir- gasp etmektedirler.Dolayisiyla okumak soz konusu oldugunda nerede duracagini bilmek cok onemli bir seydir. Geri durulacak yeri kestirmedeki maharetin esasi, zaman zaman neredeyse salgin halinde yaygin olarak okunan herhangi bir kitabi, sirf bu yuzden okumaktan israrla uzak durmaktir denebilir, sozgelimi sebepsiz gurultu samata koparan, hatta yayin hayatina ciktiklarinin ilk ve son yilinda birkac baskiya ulasabilen, sonra da unutulup giden siyasi veya dini risaleler, romanlar, siirler ve benzeri boyledir. Schopenhauer(Tanitim Bulteninden)Sayfa Sayisi: 144Baski Yili: 2016Dili: TurkceYayinevi: Say Yayinlari
6 posts from the Bookspace community
bir insanın okuduğu her şeyi aklında muhafaza etmesini beklemek yediği her şeyi midesinde tutmasına benzer. oysa yediği şey onu bedenen beslediği gibi okuduğu şey zihnen besledi. okudukların şu anda her ne isen o olmanı sağladı.
Bir insanın okuduğu her şeyi muhafaza etmesini istemek yediği her şeyi midesinde muhafaza etmesini istemekten farksızdır. Yediği şey onu bedenen, okuduğu şey de zihnen beslemiştir ve o bunlarla ne ise o olmuştur.
Bir insanın olabileceği ya da başarabileceği en iyi ve en büyük şeyin kaynağı insanın kendisidir. Bu ne kadar böyle ise bir insan hazlarının kaynaklarını ne kadar kendisinde buluyorsa o kadar daha fazla mutlu olacaktır.
“Seneca'nın söylediği gibi, İptium sine litteris mors est et vivi hominis sepultura", okumaksızın geçen boş zaman bir tür ölüm, canlı bir mezardır.”
“Akıllı adam her şeyden evvel ıstıraptan ve tacizden (harici sıkıntıdan) azade olmak için çabalayacak, sessizliği ve boş vakti, dolayısıyla mümkün olan en az sayıda beklenmedik ve tehlikeli karşılaşma ile birlikte sakin, mütevazı bir hayatı arayacaktır; ve böylelikle sözüm ona hemcinsleriyle çok az bir ortak tecrübeyi paylaştıktan sonra, münzeviyane bir hayatı tercih edecektir, hatta eğer büyük bir ruha sahipse büsbütün yalnızlığı seçecektir.”
hayatta nasılsa edebiyatta da öyle her nereye dönseniz derhal kendinizi düzelmez, yola gelmez güruhuyla karşı karşıya buluyorsunuz, her tarafı her bir köşeyi doldurmuşlar, tıpkı yaz sinekleri gibi sürü halinde her yere dolu oluşup her yeri kirletiyoruz.
