Yürüme

Kişi oluşan varlıktır: yani, henüz yoktur ama vardır (varlıktır); öyleyse varoluşu, her adımdaki yokluğunu varlığa çevirme uğraşısıdır.

İnsanlar yanyana yürümesini bilmiyorlar ki —— hep birbirlerinin üstüne üstüne yürüyorlar. Yanlarında kimin olduğuna aldırmıyorlar ——: yollarında kim duruyor, yönlerinde kim var — ya da : kim, kimler onları yönlendiriyor; ve, kim onlara yüktür, yük olabilir : bunlar, aldırdıkları… Homeros’un deyimi hâlâ geçerli : Çoğunluk, insanların neredeyse hepsi, “ bir(er) yük olarak yaşıyorlar yeryüzünde… “

Zamandır en büyük düşmanımız biz istemeden yürüyüp giden; biz istediğimizde de, bir türlü istediğimiz noktada durmayan zaman, bizi bırakıp gider, terkeder zaman, bizi, öldürür.

Kişi ne olduğunu deneyerek bulmak zorunda olandır. Kişi ne olduğunu denemiyorsa, olduğu değildir - yani, kişi değildir. Kişi bir deneydir. Ya da kişi, kendi kendini deneyen bir deneydir.

Uygar kişi acı çeken insandır. Ama 'üzüntü' değildir bu; bir 'vah vah' değil. Dünyanın temelden bozuk olduğu duygusu gelir uygar kişiye zaman zaman - o zaman acı çeker. Üzüntüden çok da kızgınlıktır duyduğu.

“aşıklar, ikiye ayrılırlar. Aradıkça bulan, buldukça kaybolanlar aşıklardır. Ben âşıkları tutuyorum.” ah minel aşk.

Oruç Kaptan…