"Ozan, şiirini yazarken, belleğindeki tüm sözcüklerden anlatmak istediğine en uygun olanları bulmak, sonra da sezgisiyle, özeniyle ve ustalığıyla bu sözcükleri yan yana, alt alta getirerek şiirini kurmak zorundadır.<br/>Bu konuda bilinmesi gereken tek kural, her söz dizisinin şiir olmadığı ama her şiirin bir söz dizisi olduğudur."<br/>Ümit Yaşar Oğuzcan
8 posts from the Bookspace community
Yokluğun yokluğum oluyor elimde değil Sensiz nefes aldığıma inanamıyorum Al bu kederi, bu kahrı Bu korkunç karanlıkları benden Artık dayanamıyorum Al götür beni İstanbul'una Saçlarının, dudaklarının, gözlerinin şehrine Güneşe, ayışığına, o masmavi denizlere Neyleyim Istanbul'da seni gördüm Ve sende Istanbul'u sevdim bir kere
Ağlayın bir aşkın altında ezilmişlere Özleyenlere, o çok sevenlere ağlayın Ey terk edenler ağlayın terk edilmişlere
Benim isteğim Onun dünyası Kedersiz. Korkusuz Onun istediği Bensiz bir dünya Tatsız, tuzsuz
Bu saatte gözyaşları, yeminler Boş bir tesellidir inandığımız
Seni bu dünyada affediyorum. Diğer dünyaya ikimiz de inanmıyoruz zaten...
Ağlayın bir aşkın altında ezilmişlere Özleyenlere, o çok sevenlere ağlayın Ey terk edenler ağlayın terk edilmişlere
Sevmek, hiç sevilmeden; korkunç güzel, Aşk dediğin karşılıksız olmalı.
Ben ümitsiz aşklar için yaratılmışım Ayrılıklar için, sonsuz kederler için Ne zaman ta derinden sevsem bir kadını Ezilmeli yeni açmış gülleri kalbimin En güçlü zehir olmalı aşk dediğin Alkol gibi damarlarıma yürümeli Sarmalı her yanımı gece olunca İçimde bir çıbancasına büyümeli İnsan sevince her gün bir kez ölmeli
