Yangın Yılları

Kent kocamış bir manda<br/><br/><br/>Gibi duygusuz<br/><br/><br/>İri gövdesiyle<br/><br/><br/>Uzanırken ışıklı bir çamur gölüne<br/><br/><br/>Apansız açılıyor yurdumun tarihinden<br/><br/><br/>Koyu bir cinayet sayfası<br/><br/><br/>İrin gibi akıyor zamanın penceresinden<br/><br/><br/>Sokaklara yapraklar ürperiyor<br/><br/><br/>Ve kıpkızıl kesiliyor yıldızlar utançtan<br/><br/><br/>Artık kendi dalına küskün<br/><br/><br/>Bir ağaç gibi hayat sanki hiç yel esmiyor<br/><br/><br/>Yaprak kıpırdamıyor<br/><br/><br/>Tutuyor soluğunu bu cinayet filminin sonunu<br/><br/><br/>Dehşetle bekleyen kent<br/><br/><br/>Hiç mi hiç tükenmiyor sokaklarda koşan<br/><br/><br/>Tekmeleyen ve ana avrat söverek<br/><br/><br/>Kelepçeleyip götüren ayak sesleri