
bu da geçer. her sabah kanayacak değil ya, bakarsın taze ekmek çıkarır köşedeki fırın, biraz da helvası bizim bakkalın. senden ayırdığım üç beş zeytin otururum sofraya. her lokmada geçer acısı belki bırakılmışlığın bende unuturum nasıl unutulursa sana susuzluğum ve nasıl becerdiysem kahrolmayı öyle unuturum ekmek gibi nan gibi aklımdasın. Ve gözlerin gelir geçer içimden...








