Miras

“Eğer kaybetmek kaçınılmazsa insan keyifli ve zarif bir biçimde kaybetmeliydi.”

Hayatımızın akışında önemli bir rol üstlenecek, yönümüzü değiştirecek seçimleri etkileyecek ya da belirleyecek insanlarla yollarımızın tesadüf eseri kesiştiğini düşünmek ne garip. Belki de tesadüf değildir.

".. Zira aşk kalp çevresinde çalışan bir cerrahtır."

Dünya bu yüzden batıyor işte, çünkü insanlar fikirlerini söylemiyor, dürüst davranmıyor, kimsenin keyfi kaçmasın diye yapmacık tavırlar takınıyorlar…

“…net olan insanlarla ilişki kurmak net olmayanlara, belirsiz konuşanlara, laf kalabalığı yapanlara, bir şey deyip başka bir şey demek isteyenlere ve bir söyledikleri bir söylediklerini tutmayanlara kıyasla daha kolaydır…”

İnsan hayatını başa saramıyor, aldığı kararlarla yaşamak zorunda…

Her zamankinden daha uzun yürüdüm, yorulmak, uyuyabilmek, bütün gece uyuyabilmek için, uzun uzun yürüdüm…

“…en büyük talihsizlik, dedim, ilişkiyi kesememek, bir türlü kopamamak, kaçıp gidememek, kalmaya ve yenilip yutulmaya mahkum olmak."

Uzaklaştım, tuhaflığının benim üzerime bulaşmasını istemedim.

Kaybettim, kendi kabahatimdi…

bir kapı yoktu kendi içimde kilitli kalmıştım ben..

Her şeyi akışına bırakmak, en iyisini ummak, tepki göstermemek, bunlar bir seçim miydi?

Ancak ne yaptıklarını anlıyorlar mıydı? Yakıp yıktıklarını, yaralar açtıklarını?

Kimse sana ulaşamaz, dedim kendi kendime, ulaşı­labilir olmazsan eğer…