Ayandon

Deniz, kursuni gokyuzunun altinda, heybetli kukreyisleriyle, ucsuz bucaksiz koskoca meydan bana kaldi, der gibiydi. Azgin dalgalar huzunle urperen kiyilari olanca gucuyle dovuyordu. Yasli kadin sahile inen yamacin ustunde durdu. Ruzgarla sertlesen kar serpintilerinden yuzunu sakinmak icin defne agaclarini kendine siper yapmaya gayret ederek, karsisindaki cetin ve sonsuz suya bakti. Bu gozler, genis goklere, acik ufuklara, deli ruzgarlarin cigliklarina, denizlere, ormanlara, daglarin otesine, yalniz bir bir agaca; bir ardic, bir pinar, bir dereye hep asinaydi. Bu deniz ne istiyordu? Her yer siyah, karanlik ve sinsiydi... Bugun deniz ve orman sinirinda kartalin hava naksini seyretme gunu olmadigini o da biliyordu. Ucuk benziyle yirtilan denize daldi gozleri... Buraya her gelisinde oldugu gibi, yine oglundan duydugu son sozleri aklindan gecirdi: "Ana, ver cikinimi,gun dogdu yolum gider; koz iner yuregime...”Sayfa Sayisi: 253Baski Yili: 2015Dili: TurkceYayinevi: Inkilap Kitabevi