Dokuza Kadar On

“Savaş onu okulun kapısında yakaladı, Bir adım kala insanları görmeye. Elinden kalemini aldılar, İttiler ölmeye, öldürmeye. Tam düşünürken vurdular.”

Konuşmak susmanın kokusudur. Ya sus-git, ya konuş-gel, ortalarda kalma. Yalan korkaklığın tortusudur. Dürüst kaba ol, eğreti saygılı olma.

Yaşamak değil, Beni bu telaş öldürecek.

Kendi bahçesinde dal olamayanın biri, Girmiş bahçeme ağaçlık taslıyor….!

Adının üstüne Anılar koyma. Sen mezar değilsin. Anılar Adının ardından gelsin. Sen duvar değilsin.

Sevgiler sürdürmeye gelmişim sandım. İlgiler sürdürmeye gelmişim sandım. Yalanlı, alçak, kara bir çağ geldi üstüme. Ezildim, itildim, gelmişim sandım.

Kendi bahçesinde dal olamayanın biri Girmiş bahçeme ağaçlık taslıyor.

DENGE Birbirine vuruyor, güzel oluyor biri. Kayanın suyu, bulutun taşı duruyor. Uçmak rengi, özlem rengi, kan rengi Bir kanad, bir gagaya vuruyor. Işık görmemiş bir elde, ıssız bir belde.. Buğ’lu, pus’lu, sis’li, bir güneş soluyor. Boyuna hazırlanan, en-güzel’de Beklenmedik bir yalan oluyor

Bilmeyorum ne vardı saçlarında.. Rüzgâr mı delice eserdi, Gözlerim mi öyle görürdü yoksa. Saçlarının her haali hoşuma giderdi.