Klara ile güneş

Vakit öldürmek için nostaljik hayaller kuruyorum hepsi bu

Sana şunu sorayım. İnsan kalbine inanır mısın? Sadece organ anlamında değil sorduğum. Şiirsel anlamda konuşuyorum. İnsan kalbi. Böyle bir şey olduğunu düşünüyor musun? Her birimizi özel yapan, birey yapan bir şey? Ve böyle bir şey olduğunu varsayıyorsak, o zaman Josie'yi hakikaten öğrenmen için yalnız onun tavırlarını değil, içinin derinliklerinde ne olduğunu da öğrenmen gerektiğini düşünmüyor musun? Onun kalbini öğrenmen gerekmeyecek mi? Bu da zor olabilir, değil mi? Senin muhteşem yeteneklerinin bile ötesinde bir şey. Çünkü, ne kadar ustalıkla yapılırsa yapılsın, kişiyi taklit etmek yeterli olmayacaktır. Onun kalbini de öğrenmen gerekecek, hem de bütünüyle öğrenmelisin, yoksa gerçek anlamda Josie olamazsın.

Bu roman, sadece bir bilim kurgu ya da distopya değil; yıkıma doğru giderken kendi kaderini nasıl kabullendiğini, sevginin, dostluğun ve hafızanın üzerine beni düşündürdü.

"Harika olmalı. Bir şeyleri özlememek. Bir şeye geri dönmeyi istememek. Hep geriye bakmamak."

"Âşık olduğunuza emin misiniz? Bunu nasıl bilebilirsiniz? Sizce aşk o kadar basit bir şey mi?"

Bir zamanlar elimde tuttuğumu sandığım hayatın, aslında parmaklarımın arasından sessizce akıp gittiğini çok geç fark ettim; çünkü biz, sahip olmadığımız hayallerin ardından koşmaya alışkındık.

"En iyi dönemlerimizde bile ne zor bir savaş verdiğimizin farkındaydık."