Semerkant roman

Zorbalık Doğu'nun halklarını ezmeye ve yobazlık onların özgürlük çığlığını boğmaya devam ediyor. Eğer tohumları, sarayların çorak topraklarına değil de bereketli halk tarlalarına atsaydım daha başarılı olurdum. Ve sen, en büyük umutlarımı bağladığım İran halkı, bir adamı ortadan kaldırarak özgürlüğüne kavuşabileceğini sanma. Yüzlerce yıllık geleneklerin ağırlığını sarsmayı göze alman gerek.

"Gelecek, onu bugünden kuranlarındır. Ama bugün, dün inşa edenlerin eseridir."

Hiçbir şeye şaşırma, hakikatin de insanların da iki yüzü vardır.

Kim Senin Yasanı çiğnemedi ki, söyle?Günahsız bir ömrün tadı ne ki, söyle?Yaptığım kötülüğü, kötülükle ödetirsen Sen,Sen ile ben arasında ne fark kalır ki, söyle?

İran halkı, bir adamı yok etmekleözgürlüğünü kazanacağını sanma. Senin yok etmen gereken, yüzyıllık geleneklerin yüküdür(güncel siyasi durumuna cuk oturan ve şuanda okuduğum kitaptan alıntı)

"Hiçbir şeye şaşırma, hakikatin de insanların da iki yüzü vardır."

Şarapla aralarında karşılıklı bir saygı oluşmuştu, ne şarap onu yere serer, ne o şarabı döküp saçardı yerlere.

harika bir kitap.

Hiçbir şeye şaşırma, hakikatin de insanların da iki yüzü vardır.

Denizde boğulan su damlacığı, Toprakta eriyen toz zerreciği, Bu dünyadan geçişimiz nedir ki? Değersiz bir böcek, Bir göründü, biryok oldu.

"Beni yıldızlarımla baş başa bırak!"

Hayyam da, hayranı olduğu Suriye'li şair Ebu'lAlâ'nın sözlerini aynen benimsemişti:"Beni döllendirenin günahını çekiyorum, kimse benim günahımı çekmeyecek."Bu tutumu bizi yanıltmamak, Hayyam hiç de kötümser biri değildi. Şu satırları yazan o değilmidir?: "Acın sonsuz olduğunda, dünyanın kararmasını isteyecek olduğunda, yağmurdan sonra parıldayan yeşilliği, bir çocuğun uykudan uyanışını düşün." Ömer çocuk sahibi olmak istemiyorsa, yaşamın güçlüğünü düşündüğü içindir. "Dünyaya hiç gelmemiş olana ne mutlu!"deyip dururdu.

"Kendi kendimizle kalmanın ürkütücü bir yanı vardır; çünkü orada, kaçacak hiçbir yerimiz yoktur."

Kalk haydi, ebediyen uyuyacağız zaten. Ömer Hayyam

Hiç, bildikleri hiçtir, bilmek istedikleri hiç, Bak da gör şu cahilleri, kurulmuşlar tepesine dünyanın, Onlardan değilsen şayet kâfir derler adama, Boş ver onları Hayyam, sen bak kendi yoluna.

bütün kitaplar tek bir kitabı anlatır...

"Kim bilir, belki de yollarımız yeniden kesişir!.."

Sevmeyi bilmiyorsan şayet neye yarar güneşin doğması ve batması.

Her şeye üzülen ama hiçbir şeyle ilgilenemeyen insanlar olduk. Üzüntülerimiz bile ilgiden mahrum.

..

Hiçbir şeye şaşırma, hakikatin de insanın da iki yüzü vardır.

Zayıflar için, haklı olmak bir suçtur.

sığınacak bir yer aradı, gözlerini ince bir bulutun hilalin üzerini örttüğü göğe kaldırdı. Bir an sessizlik, bir iç çekişi. Kendini bu temaşaya kaptırıp unutmak her şeyi, yıldızların adlarını saymak teker teker, kalabalıklardan uzakta, güvende olmak!

Bugün, kendi kendime soruyorum: acaba böyle biri var mıydı? Doğu saplantılarımın bir ürünü müydü yoksa? İçimdeki kuşku artınca, belleğim sislenince, aklımı kaybedecek gibi olduğumda, kalkıp odanın bütün ışıklarını yakıyor, eski mektupları çıkartıyor, onları yeni almışım gibi açıyor, kokularını içime çekiyor, bazı sayfalarını yeniden okuyorum.