Bulantı roman

özgürüm , o kadar yalnızım ki fakat bu yalnızlık ölümü andırıyor biraz. antoine roquentin - bulantı

Birini sevmeye, koyulmak başlı başına bir iş, bir girişimdir. Güç ister, yürek ister, körlük ister. Hatta başlangıçta öyle bir an vardır ki uçurumun üstünden sıçramak ister!!!

" Biliyorum. Bana tutku verecek herhangi bir şeye ya da kimseye artık rastlamayacağımı biliyorum. Birini sevmeye kalkışmak önemli bir işe girişmek gibidir, bilirsin. Enerji, cömertlik, körlük ister. Hatta başlangıçta bir uçurumun üzerinden sıçramanın gerektiği bir an vardır. Düşünmeye kalkarsa atlayamaz insan. Artık bu gerekli sıçrayışı yapamayacağımı biliyorum. "

“Pencereden çekip alıyorum kendimi, sallana sallana odanın öte yanına gidiyorum, aynaya yakalandım, bakıyorum; tiksinmek geliyor içimden, işte sonsuz bir süre daha. Aynadaki görüntümden kurtulup yatağın üzerine yığılıyorum. Tavana bakıyorum, bir uyuyabilsem.” Bulantı Jean-Paul Sartre

“Onu hiçbir şey durduramaz, ama her şey kırabilir.” Bulantı Jean-Paul Sartre

“Ardında bir evren bırakmış, önünde bir evren var.” Bulantı Jean-Paul Sartre

"Yalnızdım, ama bir kentte yürüyen ordu gibiydim."

“Yalnızlık değil beni korkutan, kalabalıklar içinde bile yalnız kalabilme ihtimali.” Yağmurun sesiyle sustum bu akşam; konuşsa da kimse duymayacak biliyorum. Duman göğe karışıyor, düşüncelerim gibi ağır, ıslak ve yarım kalmış.

“Rahat bir gece, bir tek gece geçirebilsem, başıma gelenlerin hepsini unutacağım.” Bulantı Jean-Paul Sartre

"Anlaşılmamak zekânın dünyaya ödediği vergidir." ( Çocukken araba çok tutardı ağlardım)

Bekleyip duran şey toparlandı, üzerime atıldı, içime akıyor, dopdoluyum. O şey benmişim, başka bir şey değil. Özgürlüğüne kavuşmuş, bağlarını koparmış varoluş üstüme çöküyor. Var oluyorum.

Birini sevmeye, koyulmak başlı başına bir iş, bir girişimdir. Güç ister, yürek ister, körlük ister. Hatta başlangıçta öyle bir an vardır ki uçurumun üstünden sıçramak ister; düşünmeye kalkarsan aşamazsın onu.

“Bir kaç adım atıp duruyorum. İçine düştüğüm bu topyekûn unutuluşu tadıyorum: iki kent arasındayım, biri beni bilmiyor, öteki de artık tanımıyor.”

“Düşünmek istemiyorum. Düşünmek istemediğimi düşünüyorum. Düşünmek istemediğimi düşünmemem gerek.“

O da benim gibi yalnız fakat yalnızlığın içine daha çok batmış.

“Yüzümün yansısı bu. Yapacak işim olmadığı günlerde onu seyreder dururum. Gördüğüm bu yüzden, hiçbir şey anlamıyorum. Başkalarının yüzleri bir anlam taşıyor. Benimki öyle değil. Güzel mi yoksa çirkin mi, bunu bile söyleyemem. Çirkin galiba. Çünkü böyle olduğunu söylediler. Bana dokunan bu değil. Yüzüme böyle nitelikler verilebilmesine şaşıyorum aslında. Bir toprak parçasına ya da bir kayaya güzel ya da çirkin demek gibi bir şey bu.” Bulantı Jean-Paul Sartre

“İnsan, kaçtığı şeydir.”(varoluşçu akımi shit yani intihar sebepleri bunlar hep)

"Daha genç sayılırım, yeniden başlamaya yetecek gücüm var. Ama nereden başlamalı?"

Bütün bu insanlar, vakitlerini dertleşmekle, aynı düşüncede olduklarını anlayıp mutluluk duymakla geçiriyorlar. Tanrı aşkına, hep birlikte aynı şeyleri düşünmeye ne kadar da önem veriyorlar.

Yanılmıyorsam, üst üste yığılan bu işaretler, hayatımın yeniden altüst olacağını gösteriyorsa doğrusu korkuyordum. Korku, hayatımın serüvenli, dolgun ve değerli olduğundan değil. Ortaya çıkacak olandan, beni avcunun içine almasından, sürüklemesinden (Kim bilir nereye?) korkuyorum.

Bu neșeli, akllı uslu insan sesleri arasında yalnızım. Bütün bu insanlar, vakitlerini dertleşmekle, aynı düşüncede olduklarını anlayıp mutluluk duymakla geçiriyorlar. Tanrı aşkına, hep birlikte aynı șeyleri düşünmeye ne kadar da önem veriyorlar. Bakısı içe dönük, balıkgözlü, kimsenin kendisiyle uyuşamadığı adamlardan biri aralarına karışmayagörsün, suratları hemen değişir.

Birini sevmeye kalkışmak, önemli bir işe girişmek gibidir, bilirsin. Enerji, kendini veriş, körlük ister. Hatta başlangıçta bir uçurumun üzerinden sıçramanın gerektiği bir an vardır. Düşünmeye kalkarsa atlayamaz insan. Bundan böyle artık bu gerekli sıçrayışı yapamayacağımı biliyorum.

Birini sevmeye başlamak ciddi bir iş. Enerjin, cömertliğin, körlüğün olması lazım. Hatta en başta bir uçurumdan atlaman gereken bir an var: düşünürsen yapamazsın.

Hayat üç bölümdür : Dünyayi değiştireceğini sandığın, Değişmeyeceğini anladığın, Ve dünyanın seni değiştirdiğine emin olduğun.