Güneşi Uyandıralım, José Mauro de Vasconcelos'un Şeker Portakalı ile tanınan Zezé'nin büyüme sancılarını izleyen dokunaklı romanıdır. Çocukluğun kırılgan hayal gücü bu kez ergenliğe yaklaşan bir ruhun yalnızlığı, sevgi ihtiyacı ve kimlik arayışıyla birleşir.
Vasconcelos, Güneşi Uyandıralım'da Zezé'nin iç dünyasını sıcak ama hüzünlü bir duyarlıkla anlatır. Aileden uzaklaşma, yeni çevrelere uyum sağlama ve anlaşılma isteği romanın duygusal merkezini oluşturur. Kitap, yalnızca Şeker Portakalı'nı seven okurlar için bir devam deneyimi değil, büyümenin insanın içindeki çocukla kurduğu zor ilişkiyi anlamak için de etkileyici bir metindir.
23 posts from the Bookspace community
Derler ki insan yüreği acımazmış, ama benimki acıyordu. Gözlerimden önce incecik bir sıra yaş süzüldü. Sonra yaşlar patlayınca yüzüm düpedüz sular seller içinde kaldı. 'Ben... ölürüm daha iyi. Kimya dolabının camını kırip zehirli taşlardan alırım. O zaman kimse bana ceza veremez.' 'Peki. Peki. Bu seferlik ölecek bir durum yok.
"Güneş herkes için doğar Zeze, ama sadece onu uyandırmayı bilenler için parlar."
"Eğer hayallerin olmazsa, hayat sadece katlanılması gereken bir yük haline gelir. Ben hayallerimle yaşıyordum. Onlar benim sığınağımdı. Kimsenin beni incitemediği, kimsenin bağırmadığı o gizli bahçemde, güneşi her sabah yeniden doğuruyordum. Çünkü biliyordum ki; dışarıda hava ne kadar bulutlu olursa olsun, benim içimdeki güneş her zaman parlamaya hazırdı."
Seker Portakali 'ni lisede okumustum. bakalim devam kitabı nasil ?
Ellerimi tutup ciddiyetle sordu: "Peki ama bu kadar çok babayı niye istiyorsun? Senin baban, yalnızca mutluluğunu isteyen iyi bir insan.. "Belki. Ama beni insan gibi gören bir baba isterdim. Bana bir hediye verirken hak etmediğimi söylemeyen. Yerli bir kadının oğlu olduğumu unutan... Ayrıca..." Ellerini bıraktım, başımı masanın üstüne, kollarımın arasına sakladım. Hıçkırmaya koyuldum. Bir yandan devam ediyordum: "Geceleri odama gelip iyi geceler, diyecek bir baba istiyorum. Başımı okşasın. Odama girdiğinde üstümü açtıysam usulca örtsün. Yanağıma, alnıma bir iyi uykular öpücüğü kondursun."
Büyükler Güneş’i uyandırmayı bilmez, belki Tanrı isterde Güneş kendiğilinden doğuverir. Durgun sonsuzluk için hep yaptığı gibi. -Bunun bir önemi yok ben senin için şarkıma devam edeceğim. Çünkü ne mutlu ki özlemin anlamını biliyorum hâlâ. Bir cururu kurbağası durmuş nehir kenarında Bir türkü tutturduysa üşümüş demektir Söyleyin kıza…. SON.
Adamım ZEZE 😊 "İnsan affedince her şeyi unutur. Ama sadece unutursa çoğu zaman sonradan o şeyler tekrar su yüzüne çıkar."
“Yavaş yavaş unutacaksın, ileride hatırladığında her şey o kadar uzak gelecek ki acı duymayacaksın.”
-Dostum Zeze, canım Zeze lütfen sana söyleyeceklerimi dinle; yüreğinde geçirdiğim tek bir andan bile pişman değilim iyi zamanlar kadar kötü zamanlardanda zaten kötü dediğim zamanlar çok az kolayca unutulacak cinsten anlıyormusun ? Bir kurbağa gibi yaşamamın vakti geldi. Vücudum yaşlanıp, hantallaşmadan hayatın güzelliklerini görmek niyetindeyim, güzel bir nehir kıyısında yaşamak şehirden uzakta bir köşem olsun istiyorum vs…. haksızmıyım Zeze (gözlerim dolu dolu olmuştu) -Anlıyorum Adam bir çocuğun yüreğiyle karşılaştırılamayacak kadar güzel bir dünya -Hayır Zeze konu bu değil seni çok özleyeceğim.
Acı çok zalim bir şeydi! Neden bütün ağırlığıyla bir seferde gelip aynı hızla geçmiyordu?
-Baban farketti mi ? -Ruhu bile duymadı, büyükler bazen çok aptal oluyor, kitapların yerini iyice ezberliyor, yerlerini değiştirmemeye çok dikkat ediyordum, nota sayfalarını çevirerek yeni alıştırmalara geçiyordum. (ADAMIM ZEZE😊)
Gölgem gibi peşimi bırakmayan o eski acı üzerime çöküyordu. Eskisi gibi Zezé olayım, bir şeker portakalı fidanı edineyim, Portekizlimi bir kez daha kaybedeyim, öyle mi?
Çünkü insanları hatırlamak için önce unutmak gerek
-Peki taş sende kalsın, ölmek istersem başka bir yol bulurum -Teşekkür ederim, Ölme fikrinide Tanrı’ya bırak önünda koca bir ömür var oğlum… Ayrıca sayende okulda yeni bir karar aldılar herkes formasını istediği gibi giyecek ve geciksende peder sana kızmayacak kazandın Zeze…
Mutluluk olduğu yerdedir ,olmasını istediğimiz yerde değil
"JOSÉ MAURO DE VASCONCELOS Güneşi Uyandıralım") Acı korkunç bir şeydi! Neden bir anda gelmiyordu, neden büyük bir acı, geldiği gibi hemen geçmiyordu?
Çünkü insanları hatırlamak için önce unutmak gerek. (Aşırı sevdiğim bir seridir masum zamanlarımı hatırlatır)
Çünkü insanlardan verebileceklerinden fazlasını bekleyemezsin
“Hayal et, Zezé, dünyayı senin gözlerinle göreceğim.”
Çok özlediğim zaman tek çare uykumda rüyama girmesi
Bu kitabın fiyatı kadar etmezsin.
"Unut Zezé, bir faydası yok. Yavaş yavaş unutacak, unutacaksın, ileride hatırladığında her şey o kadar uzak gelecek ki acı duymayacaksın."
Şeker Portakalı’nın sevimli küçük kahramanı Zezé, yine karşınızda. Gözlerinin içi yine ışıl ışıl, yüreği yine sevgi dolu. Bununla birlikte büyümek, ona yeni hüzünler getirmiş. Dahası, küçüklüğündeki şeker portakalı fidanı da yok artık. Zezé'yi zengin ve kuralcı bir aile evlat edinmiştir. Bu sayede kardeşlerine göre çok daha iyi maddi olanaklara kavuşmuş, ancak sevdiklerinden uzak kalmıştır.
