by Victor Hugo
Notre Dame'ın Kamburu, Victor Hugo'nun Paris'i, mimariyi ve dışlanmış insanların trajedisini büyük bir romantik anlatı içinde birleştirdiği klasik romanıdır. Quasimodo, Esmeralda ve Claude Frollo çevresinde gelişen hikaye, güzellik, merhamet, takıntı ve toplumsal yargı üzerine güçlü bir çatışma kurar.
Hugo, Notre Dame'ın Kamburu'nda katedrali yalnızca dekor olarak kullanmaz; şehir, taş, kule ve kalabalıklar romanın yaşayan parçalarına dönüşür. Eserin kalıcılığı, görünüşe göre hüküm veren toplumun acımasızlığını ve sevginin çoğu zaman en beklenmedik yerde belirdiğini göstermesinden gelir. Tarihi atmosfer ile insani dram aynı anda etkisini sürdürür.
25 posts from the Bookspace community
Çünkü aşk bir ağaç gibidir: Kendiliğinden yetişir, kökleriyle tüm benliğimizin derinliklerini sarar ve yıkıntı halindeki bir yürekte yeşermeye devam eder. Bu tutkunun ne kadar körse, o kadar inatçı oluşunu açıklamak mümkün değildir. Kendi içinde tutarlı olmadığında daha da güçlüdür.
“Çirkinliğim hiç bugünkü kadar gözüme batmamıştı. Sizinle karşılaştırdığımda kendime, bu zavallı bedbaht ucubeye çok acıyorum. Beni bir hayvana benzetiyor olmalısınız, öyle değil mi? Sizse bir güneş ışını, bir çiy damlası, bir kuş nağmesisiniz! Bense öcü gibi korkunç bir şeyim; ne insan ne hayvan denebilecek, bir taş parçasından daha sert, daha biçimsiz ve daha fazla horgörülen, ne idüğü belirsiz bir şey!” -Quasimodo
Senin bulunacağın cehennem benim için cennettir; seni görmek Tanrı’yı görmekten daha büyüleyicidir.
delikanlıya göre yaşamın yegâne amacı öğrenmekti
Sana yalvarıyorum! Ey çocuk! Bir elinle işkence yap, kabul; ama öbür elinle okşa beni! Acı bana, merhamet et!
İnsanların dış görünüşe göre yargılanmasını eleştirir
O güne kadar sadece kitapları sevmiş biri için bir insana bağlanmak ilginç ve hoş bir şeydi. Dünya'da Sorbonne'deki tartışmalardan, Homeros'un mısralarından başka şeyler olduğunu, insanın sevgiye ihtiyaç duyduğunu, şefkatsiz ve aşksız bir yaşamın boş, yaygaracı ve yürek parçalayıcı bir çark düzeni olduğunu fark etti.
“Aşağıla beni, vur, döv, kötülük yap! Ne istersen yap! Ama ne olur, sev beni!” -Rahip Frollo
“Halk söküp almadıkça kral ayrıcalıklarından vazgeçmez.”
"Gün herkese aittir.Neden bana yalnız geceyi veriyorlar?"
Cennet’ten veya Cehennem’den gelebilecek o insanüstü güzellik vardı. Bu bizim bir avuç toprağımızla yaratılmış ve bir kadın ruhunun titrek ışıklarının içeriden cılızca aydınlattığı sıradan bir kız değildi. Bir melekti bu! Ama ışıktan değil karanlıklardan, alevlerden yaratılmış bir melek!
Senin olduğun cehennem benim cennetimdir.
Senin olduğun cehennem benim cennetimdir
güzellik yalnızca güzelliği sever
“Kadınların içgüdüleri erkeklerin zekasından daha çabuk harekete geçip tepki verir.”
Anneler çocukları arasında sıklıkla kendilerine en fazla acı çektireni sever.
Oysa gülmeyi seven aglmaya doğru yol alır
neden kitabın ortasında bir anda 30 sayfa Paris sokaklarından bahsediyorsun 🤧😩
“Gündüz herkesindir. Beni neden hep geceye mahkum ediyorlar?”
Bir gücün, başka bir gücün yerini alacağını gösteriyordu bu. Bunun anlamı şuydu: Matbaa kiliseyi öldürecek.
O anda şu ana kadar hep kuru kalmış ve alevler saçan bu gözden iri bir damlanın şekilsiz ve uzun süre umutsuzlukla kasılmış bir yüzün üzerinde yavaşca süzüldügü görüldü belkide bu bahtsızın döktüğü ilk goz yaşıydı
Aslan kuyruğu olmak yerine sinek başı olmayı tercih ederim
Bir gücün, başka bir gücün yerini alacağını gösteriyordu bu. Bunun anlamı şuydu: Matbaa kiliseyi öldürecek.
" Oysa ben zindanı içimde taşıyorum, içim kışla, buzla, umutsuzlukla dolu, ruhum karanlık. Neler çektiğimi biliyor musun?"
