Yüzyıllık Yalnızlık (Özel Baskı)

O yüzden değil mi içimizi tutmalarımız, birine teslim olmaktan korkmalarımız, ortalıkta gergin ve tedirgin dolanmalarımız? Anlatsam mı, anlatmasam mı?kararsızlığımız. Bu sevgi beni acıtır mı? kuşkularımız.

"Büyülü ama gerçek, hisli ama farkındalığı sağlayan..." ````````````````````````````````````` Harikasın... Márquez!

İnsan kalbi bir labirenttir; çıkışı bulmak bazen bir ömür sürer.

Birisi kabuk tutmuş yaralarımızı okşamaya başladığında, cırt diye açılıveriyor ve kanamaya başlıyor yeniden oluk oluk. Birine teslim olduğumuzda ve içimizi döktüğümüzde bedenimiz ve ruhumuz kan içinde kalıyor. O yüzden değil mi içimizi tutmalarımız, birine teslim olmaktan korkmalarımız, ortalıkta gergin ve tedirgin dolanmalarımız? "Anlatsam mı, anlatmasam mı? "kararsızlığımız." Bu sevgi beni acıtır mı?" kuşkularımız.

Yüreğini kolla Aureliano, ölmeden çürüyorsun.

“İnsan, yüreğinin derinliklerinde sakladığı şeyleri, bazen sadece zamanın akışıyla keşfeder.”

İnsanın oturduğu toprakların altında ölüleri yoksa, o adam o toprağın insanı değildir.

Birisi kabuk tutmuş yaralarımızı okşamaya başladığında, cırt diye açılıveriyor ve kanamaya başlıyor yeniden oluk oluk. Birine teslim olduğumuzda ve içimizi döktüğümüzde, bedenimiz ve ruhumuz kan içinde kalıyor. O yüzden değil mi içimizi tutmalarımız, birine teslim olmaktan korkmalarımız, ortalıkta gergin ve tedirgin dolanmalarımız? “Anlatsam mı, anlatmasam mı?” kararsızlığımız. “Bu sevgi de beni acıtır mı?” kuşkularımız.

“Bir insanın kalbi, terk edildiği zaman bir anda ölmez. Yavaş yavaş, sanki damla damla boşalırcasına ölür. Oysa en kötüsü, kalbin boşaldığını, artık hissedemediğini fark ettiğin o andır."

Seni sen olduğun için değil senin yanındayken olduğum kişi için seviyorum.

bu kitabin özel baskısı var okumak istiyolum ama okumaya korkuyorum

''İnsanın oturduğu toprakların altında ölüleri yoksa o adam o toprağın insanı değildir.''

“Ne kimsenin önünde eğil, ne kimseye dil dök.”

“Yüreğini kolla, Aureliano,” dedi, ., ölmeden çürüyorsun.”

Birisi kabuk tutmuş yaralarımızı okşamaya başladığında,cırt diye açılıveriyor ve kanamaya başlıyor yeniden oluk oluk. Birine teslim olduğumuzda ve içimizi döktüğümüzde bedenimiz ve ruhumuz kan içinde kalıyor. O yüzden değil mi içimizi tutmalarımız, birine teslim olmaktan korkmalarımız, ortalıkta gergin ve tedirgin dolanmalarımız? "Anlatsam mı anlatmasam mı?" Kararsızlığımız" Bu sevgi beni acıtır mı?" Kuşkularımız.

"İnsanın oturduğu toprakların altında ölüleri yoksa, o adam o toprağın yerlisi sayılmaz."

“Yüreğini kolla, Aureliano,” dedi, “ölmeden çürüyorsun.”

“Bir ilişkiyi kadın başlatır, kadın bitirir. Ama başlatan ve bitiren, aynı kadın olmayabilir.”

“İnsanlar, anlamadıkları şeylerden korktukları için onları yok sayarlar.”

“İnsanın yaşadığı yer değil, hatıralarının olduğu yerdir memleket.”

İnsan, kendi değerini bildiği ölçüde özgürdür.Başkalarının onayına ihtiyaç duymadan Ayakta durabilmek, kişinin kendine duyduğu saygının en açık göstergesidir. Ne birinin karşısında eğilmek ne de bir başkasına kendini kabul ettirmek için çabalamak, insanın kendi içinde sağlam kalmasını sağlar. Çünkü gerçek güç, dışarıdan alınan destekledeğil, içeride kurulan sağlam durușla olușur. Hayat bașkalarının beklentilerine göre șekillendirildiğinde anlamını yitirir; oysa kendi değerleriyle yaşayan insan, hem daha huzurlu hem de daha nettir. Bu yüzden insanın kendine karşı dürüst olması ve kendi duruşunu koruması, en büyük kazanımlarından biridir.

“Aşk, zamanı değil; zaman aşkı değiştirir.” “Hayat, insanın yaşadığı değil; hatırladığı ve anlatabildiği kadardır.”

Birisi kabuk tutmuş yaralarımızı okşamaya başladığında, cırt diye açılıveriyor ve kanamaya başlıyor yeniden oluk oluk. Birine teslim olduğumuzda ve içimizi döktüğümüzde, bedenimiz ve ruhumuz kan içinde kalıyor. O yüzden değil mi içimizi tutmalarımız, birine teslim olmaktan korkmalarımız, ortalıkta gergin ve tedirgin dolanmalarımız? 'Anlatsam mı, anlatmasam mı?' kararsızlığımız. 'Bu sevgi beni acıtır mı?' kuşkularımız.

Ölümü umursadığı yoktu, ama yaşam çok şey demekti. O yüzden de idam hükmü verildiği andaki duygusu korku değil, özlem oldu.