Barış adlı çocuk

Yabancilastirmayi, yabancilastirilmayi, insancadan kopmanin etkin ve edilgin bicimlerini, insancaya donme ozleminin ve savasiminin cikar ve cikmaz yollarini; hem tek tek oykulerin icerisinde, hem de bunlarin butunselliginde kavranan bir diyalektikle sergiler Soysal bu oykulerde... Serinkanli bir gozlemcinin nesnel, aktarici anlatimi, duygulu, sicak ve coskulu bir anlatimla ic icedir. Secilen anlatim bicimlerinin birinden oburune gecisi ve oykulerin dokusuna organik olarak katilmasini saglayan oge ise, keskin bir ironi. Ozumlenmis bir dunya gorusunden, bu gorusun kazandirdigi saglam bir yontemden ve oncelikle de gercek bir edebiyatcinin kaleminden cikmistir bu oykuler. Kalici olmalarina karsin guncel, hatta guncelligin buyusune kapilmaksizin, guncelliklerinden aldiklari gucten oturu kalici olduklarini soyleyebilirim.. Sevgi Soysal’i yarinlar icin kalici kilan iki basyapit taniyorum: Biri Tante Rosa , oburu Baris Adli Cocuk. Fusun Akatli