Germinal

Sonunda Germinal bana şunu düşündürüyor: İnsan adalet duygusuyla değil, bir yerden sonra dayanma gücü tükendiği için harekete geçiyor. Büyük laflar, idealler, teoriler hep sonradan geliyor; önce açlık, yorgunluk ve korku var. Etienne ile Catherine arasındaki ilişki de bunu sessizce doğruluyor, bu bir kurtaran aşk değil, ayakta kalmaya çalışan iki insanın birbirine tutunması. Sevmek var ama koruyacak güç yok, istemek var ama çıkış yok. Son sahnede ölüm geldiğinde bile bu aşk yücelmiyor; yalnızca daha çıplak hale geliyor. Catherine’in, bir gün her şeyin rengini kaybedeceğini sezdiren o sözleri, yalnız kendi hayatını değil, bu düzenin içinde solmaya mahkûm olan her şeyi anlatıyor. Okudukça mesele insanların iyi ya da kötü olması olmaktan çıkıyor; hem isyanın hem aşkın aynı yorgunluktan doğduğunu görüyorsun. O yüzden romanda suçlu aramak anlamsız geliyor. Ortada daha çok herkesin içinde sıkıştığı bir kusur var ve bu kusur bireysel değil, düzenin kendisi. Sonrası insanca pek insanca...

"İnsan güçlü olmadığı zaman akıllı olmak zorundadır."

"Pırlantadan alınmayan vergi kitaptan alınıyordu. Çünkü pırlanta alandan değil kitap okuyanlardan korkuyorlardı.”

"Pırlantadan alınmayan vergi kitaptan alınıyordu; çünkü pırlanta alandan değil, kitap okuyanlardan korkuluyordu..."

Çünkü insan kötülük yapmıyorsa, fırsat çıkmadığındandır. Germinal, Emile Zola

E. Zola'nin en güçlü eseri, işçi sınıfının yaşamıni mücadeleyi ve insana ait olanı yazmis.

Zavallı insanlar makinelerde yem gibi öğütülüyor, işçi mahallelerindeki daracık izbelere hayvanlar gibi tıkılıyor, büyük işletmelerce kuralına uydurulan kölelik sayesinde, emekçi halk, milyonlarca kafa ve kol, sırf bin kadar sömürücü tembel, el bebek gül bebek yaşasın, servetlerine servet katabilsin diye, asker gibi çalıştırılıp yavaş yavaş tüketiliyordu.

vahşi kapitalizmin buram buram yaşandığı, işçi sınıfının kendi içinde ki çıkarcı dinamiği ve iş veren kesimin statüsünü ne pahasına olursa olsun koruma iç güdüsünü mükemmel şekilde öne seren bu eseri okumak büyük bir zevkti

Pırlantadan alınmayan vergi kitaptan alınıyordu; çünkü pırlanta alandan değil, kitap okuyanlardan korkuluyordu...

Ve bir sabah, kuyunun ağzında, karanlık ciltleriyle onlara bakan yeni adamlar gördüler. Tanımadıkları bir dildi bu insanların gözlerinde. Açlığa ve karanlığa karşı henüz isyan etmemiş bir sessizlik vardı yüzlerinde. Étienne’in yüreğine bir taş gibi oturdu: ‘Biz ölüyoruz... onlar bizim yerimizi alıyor.’ Grev kırılmıştı. Makinalar yeniden çalışacak, ama artık onların sesi duyulmayacaktı o çarkların arasında.

şu an içinde yaşadığımız durumla ilgili bi kitap loved it!!