Foe

Hayatımın en kadar büyük bir bölümü beklemekle geçiyor! Bahia'da beklemekten başka çok az şey yaptım ama bazen neyi bekledigimi bilmiyordum.Adada hep kurtarılmayı bekledim.Burada sizin ortaya çıkmanızı veya beni Cruso'dan ve Cuma'dan kurtaracak kitabın yazılmasını bekliyorum.

Cruso'yla aramda geçenlerden pişmanlık duymalı mıydım? Daha evvelki gibi kız ve erkek kardeşler, ev sahibi ve konuk, efendi ve köle veya her neysek öyle yaşayıp gitmeye devam etseydik daha mı iyi olurdu? Kader beni bu adaya çıkarmış, beni onun kollarına atmıştı. Kaderin hüküm sürdüğü dünyada daha iyi ve daha kötü diye bir şey var mıydı? Kendimizi bir yabancının sarılmasına teslim ediyoruz veya dalgalara bırakıyoruz; dikkatimiz bir anda dağılıveriyor; uyuyoruz ve uyandığımızda hayatlarımızın yolunu kaybediyoruz. Onlara karşı tek müdaafaamizin ebedi ve insan ötesi uyanıklığımız olan bu dağılmalar nedir? Bunlar bir başka sesin, diğer seslerin hayatlarımıza sızdığı yarıklar ve çatlaklar olamaz mı? Hangi hakla kulaklarımızı onlara kapatıyoruz? Cevapsız sorular kafamda yankılanıp duruyordu.

Gözlerimi dikip uzun uzun ona baktım, ta ki gözkapaklarını indirip gözlerini kapatana kadar. Bir insan, ömür boyu devam eden suskun köleliğiyle ne kadar cahil kalmış olursa olsu Cuma kadar aptal olabilir miydi? Acaba benim onu bir konuşma durumuna yaklaştırma çabalarıma içinden gülüyor muydu? Uzanıp çenesini tuttum ve yüzünü kendime çevirdim. Gözkapakları açıldı. O kapkara gözbebeklerinin derinliklerinde istihza pırıltısı mı vardı? Göremiyordum. Ama olsaydı bile benim İngiliz gözlerimin göremeyeceği bir Afrika kıvılcımı olmaz mıydı? İçimi çektim. "Gel Cuma," dedim. "Efendimizin yanı gidelim ve çalışmalarımızda ne kadar muvaffak olduğumu gösterelim." Öğlen olmuştu. Foe yeni tıraş olmuştu ve neşeli görünüyordu"Cuma öğrenemeyecek," dedim. "Kabiliyetlerinin bir kapısı varsa kilitli veya ben bulamıyorum." "Üzülmeyin," dedi Foe. "Bir tohum ektiyseniz bu bile bir ilerlemedir şimdilik. Azmedelim. Cuma bizi şaşırtabilir.