Oyuncak Mezarlığı

İnsan pek çok şeyin müzesidir. Acıların müzesi, gözyaşlarının müzesi, yaşananların müzesi... En çok da yaşayamadıklarının müzesidir. Hayatımız bir şeyleri biriktirmekle geçip gider. Her şeyi biriktiririz de bir zamanı tutamayız elimizde. Öyle hızlı geçer ki zaman, dönüp baktığımızda üstü tozlanmış anılarımızdan başka bir şey göremeyiz geride. Kimimiz gözyaşlarıyla doldurur müzesini. Kimimiz de sevinçleriyle. Acıları fazla olanın müzesi daima yaşlı olur. En acınası olan da hiçbir şey biriktiremeyen insanlardır.

Şunu da aklından çıkarma, uğruna bir mezar kazılmaması, seni hayatta yapmaz...

İnsan çok çabuk unutur. Bu yüzdendir ki her yara ardında bir iz bırakır. Aynı acıyla tekrardan yanmayalım diye.

Eğer her insan kendi adaletini yaratmaya kalksaydı cehennem dediğimiz yer, yaşadığımız dünya olurdu. Aslına bakarsan... Zaten öyle değil miydi?