
Kitap, dönemin işçi sınıfını anlatıyor. O dönemde işçiler, 6 ay çok ağır şartlarda çalışıyorlar ve diğer 6 ay da yazarın deyimine göre artık mevsimler kadar normal olan işsizlik dönemini yaşıyorlar. Yazar, o dönemki işçilerin bu kölece çalışma isteğini eleştiriyor. Yani, 6 ay ağır şartlarda çalışıp 6 ay işsiz ve aç kalmaktansa bu süreyi 12 aya yayarak daha az çalışalım diyor. Ayrıca, 12 saat ile 10 saat arasında hiçbir verim farklılığı olmadığını, çalışma sürelerinin azalmasının verimliliği etkilemeyeceğini anlatıyor. İşçiler bu derece insanlık dışı koşullarda çalışmayı kabul etmeye devam edince kapitalistler de teknolojik olarak gelişmeye ihtiyaç duymuyor ve köle olmayı kabul eden işçiler sömürülmeye devam ediyor.






