by Aslı Arslan
Paperback. 13,50 / 21,00 cm. In Turkish. 720 p. Edited by Burcu Karatepe Cover design: Tugay Dograyici Çocuklugunda fazlasiyla yara alan ve on yedi yasinda Koza tarafindan Ekip'e dahil edilen Helin Aktan, son görevi için ajan olarak Sokak Nöbetçileri'nin yanina gönderilir fakat çikmis oldugu bu yolda kendisi kadar yarali bes kisiyle tanisacagindan habersizdir. Ummadigi ve tanimadigi bir tabloyla karsilasir: Sokaklarda büyümüs bir aile vardir karsisinda. Ailenin lideri ve beyni olan Yanki, gücü ve merhameti olan Bartu, bacaklari ve sessizligi olan Lâl, elleri ve rengi olan ikizler Mutlu ile Isik... Kendi benligini kaybettigini onlarda gördügü parçalarla fark eden Helin, eline bir firça alip kendisini yavas yavas bu tabloya yerlestirmeye baslar. Daha önce hiç tanimadigi ve ilk defa karsilastigi ask, onu bu tabloda beklemektedir. "Ne olacak senin bu durmadan titreyen sesin? Durmadan titreyen ellerin ve dizlerin? Helin, ne yapacagim ben seninle?" Biz alti yetiskin. Yaslarimiz yirminin üzerinde. Biz alti çocuk. Yaslarimiz onun altinda. Biz her ikisiydik. Onlar benim ilk oyun arkadaslarimdi, ilk çocukluk hayallerimin mimarlari ve ilk gerçek eglencelerim. Sokak Nöbetçileri benim her parçam olmaya baslamisti, minnettarligimin artik ölçüsü olamazdi.
8 posts from the Bookspace community
Kalbini bir mezarın altında bırakan kimse eskisi gibi olmaz, ve mezara çiçek ekmeyen biri buni anlamaz. Canlar çürür, çiçekler yeşerir hayat bazen böyledir. Ve kimseyi mezarın altında terk etme. Eğer terk ettiysen de onu yalnız bırakma...
ışığın babasının mezarındaki toprağı zorla yedirdikleri, helin'in kırmızı odada yalnız ağladığı günden beri hayat normal değil
yarattığın gerçek adalet vicdanının ve vicdansızlığının sesinden ibarettir
Yankı Sarca'nın güncesinden... 26.01.2013 Anne, kimseye soramıyorum. Sana soracağım çünkü çok yalnızım. Sarılsan geçer mi ? Geçsin, çok acıyor. "Hiç kimse"
"öldüğümde ilk değil ama son sayfa sana ait olsun diye."
Ve yine hep o zamana dönüyorsun. Çocukluğuna. Senin affetmediğin değil seni affetmeyen çocukluğuna...
“Zambağım benim,düşüncemin okşadığı,ruhumun öptüğü güzel çiçeğim,insan biçiminde açmış bir çiçeksin sen.” ~Yankı Sarca
“Yarattığın gerçek adalet korkularından ibarettir.”
