Gece Açan Çiçekler

‘‘Bu millet neden birbirini sevmeyi beceremedi? Ne vakit içlerinde bu kadar kin birikti de herkes bir diğerinden nefret eder hale geldi?’’

İyilik bu evrende henüz keşfedilmemiş yerler kadar uzaktaydı. İyilik artık kimselerin konuşmadığı arkaik bir dilden kalma, mânâsı çokta unutulmuş bir sözcüktü.

"Bazı hatıralar, ölüleri bile incitecek kadar kederlidir. "

_Yüreği hassas,_ _kalbi incelikli insanlar,_ her an bir azabın içindeydiler.

Anladım ki bu dünyanın tek hakikati insanın yalnızlığıdır, ötesini anlamaya çalışanların kalbinde sadece yorgunluk kalır.

İnsan tahammül edemediği gerçeği yok sayar.

Bu dünyanın tek hakikati insanın yalnızlığıdır.

İnsan ölünce bedeni çürür. Geriye yalnız hikayesi kalır.

Sorunu kendinde görmeye başlamak ölümcül bir alışkanlıktır, kendi kendinin kurbanı olmuşsundur.

Aslına bakılırsa kıyamet meleği epey gecikmişti, çünkü insan kendi cehennemini çoktan yaratmıştı.

İnsanları endişelendiren, üzüntüye boğan günahkâr olmaları değil, başkalarının kendilerinden daha iyi, daha masum olma ihtimaliydi.

Derdim hayat değil. Derdim aşk. Bir nefes fazla alabilirsem onu da aşkım uğruna feda etmek isterim. * Tarık Tufan- Gece Açan Çiçekler