Mahalle Kahvesi

- Annen var mı senin? - Var tabiî. - Ne iş yapar? - Çamaşıra gidiyor. - Sen ne olacaksın büyüyünce? - Ben mi? dedi. Gözlerini gözüme kaldırdı. İkimiz de mavi mavi baktık. -Ben, dedi, boyacı olacağım. - Ne boyacısı? - Kundura boyacısı. - Neden kundura boyacısı? - Ya ne olayım? - Doktor ol, dedim. - Olmam, dedi. - Neden ? - Olmam işte. - Neden ama? - Doktoru sevmem ki. - Olur mu ya? Bak, dedim. Doktor sevilmez olur mu ? - Tabiî sevmem, dedi. Annem hasta oldu. Evimize geldi. Kumbaramızı kırdık. Bütün yirmi beşlikleri ona verdik. Sonra çeyrekler kaldı. Onlarla da reçeteyi yaptırdık. O da zorlan. - Ama annen iyileşti. - Annem iyileşti ama paramız gitti. İki gün, yemek yemedim ben. - Peki, dedim, öğretmen ol. - Ben mektebe gitmiyorum ki. - Neden? - Öğretmen beni dövüyor. - Neden? - Yaramazlık ediyorum da ondan. - Sen de yaramazlık yapma. - Ben yaramazlık ne demek bilmiyorum ki. - Öğretmenin yapma dediği şey, dedim. - Belli olmuyor ki!..

Senelerden beri yapmadığım şeyi yaptım Süt içtim Dükkanın içinde su buharı süt kokusu İnsanı ağlatıp uyutacak kırk sene evvelki bir beşik hatırasına kadar sürüyordu Evet senelerden beri ne erken uyanmış nede süt içmiştim işe sütle başlıyorduk Ne halisti kırk sene evvel hatırlamıyorduk sütle başlayıp şarapla bitirdik maalesef… Sait Faik Abasıyanık

İçimize böyle,herkesin kendine göre bir Hamlet’i girdiği zaman,yalanlara pek yakınızdır. Şu dakikada iki çift güzel söze yalan da olsa inanabiliriz. Demek bu hal insanın çok akıllı olduğu bir an değil. Aptallık,delilik anıdır da demiyorum. Bu an usturanın üzerinde durma anıdır. Bir nevi sırat köprüsü. Sait Faik Abasıyanık - 1950