Bir Delinin Ani Defteri Palto-Burun-Petersburg Öyküleri Ve Fayton

Ben deli miyim? Belki de deliyim. Dünyada deli olmamak elde mi?"

Ne kadar iğrençti şu gerçeklik denen şey! Düşlere neden hiç uymuyordu sanki

psikotik kopuşun toplumsal yabancılaşma ve statü anksiyetesi birleşince benlik bütünlüğünün çökmesinin nasıl da değersizlik duygusunun bir telafi mekanizması olarak işlevselleştiğinin edebiyattaki en iyi örneği. insan gerçekliği feda edebiliyor ama o insanın "beni neden bu kadar eziyorlar? ben de bir insanım!" haykırışı bütün gerçekliğini koruyor.

"Hayır artık dayanacak gücüm kalmadı. Tanrım! Neler yapıyorlar bana! Kafama buzlu sular akıtıyorlar! Beni dinlemiyorlar, neler çektiğimi görmüyorlar. Ne yaptım ben onlara? Niçin çektiriyorlar bana bütün bu acıları? Benden, benim gibi garip bir insandan ne istiyorlar? Ben ne verebilirim ki onlara? Neyim var ki. ne vereyim? Onların bana çektirdiği bu acılara katlanacak gücüm yok, başım cayır cayır yanıyor, her şey gözlerimin önünde fırıl fırıl dönüyor. Kurtarın beni! Alın beni bunların elinden!" "Şu ötelerde usul usul ağaran ev benim evim mi? Ya pencerenin önünde oturan kadın... annem mi? Anacığım, kurtar bu perişan oğlunu! Onun ağrılı başçağızına gözyaşlarını damlat! Bak neler çektirdiler oğulcuğuna! Zavallı oğulcuğunu bağrına bas, anacığım! Ona bu dünyada yer yok! Her yerden kovup kovalıyorlar onu. Anacığım! Şu zavallı yavruna acı!.. Birden aklıma geldi... Cezayir beyinin tam burnunun altında koca bir beni olduğunu biliyor muydunuz?"

“İnsan, anlaşılmadığını düşündüğü an deliliğe bir adım daha yaklaşır."

"Demek iffet terk ettimi insanı, akıl da terk ediyordu."