Denemeler

Herkesin gözü dışarıdadır: Ben gözümü içime çevirir, İçime diker, içimde gezdiririm. Herkes önüne bakar, Ben içime bakarım: Benim işim gücüm kendimledir. Hep kendimi seyreder, Kendimi yoklar, Kendimi tadarım.

Bir amaca bağlanmayan ruh,yolunu kaybeder; çünkü her yerde olmak hiçbir yerde olmamaktır.🤎

Kırdım diyorsun zincirlerimi Evet köpek de çeker koparır zincirini. Kaçar o da , ama halkaları boynunda taşıyarak...

Gideceği limanı bilmeyene hiçbir rüzgârdan hayır gelmez

YAŞAMAK KÖLELİK OLUR , ÖLMEK ÖZGÜRLÜĞÜMÜZ OLMASA ...

"Zekanın en çok görülen işaret ve belirtisi, neşedir." - Montaigne

Bir kavgaya sudan sebeplerle katılanların sudan sebeplerle ayrılmaları da olağandır. İlişkilerde de durum aynıdır

Dost ve dostluk dediğimiz çokluk ruhlarımızın beraber olmasını sağlayan bir rastlantı ya da zorunlulukla edindiğimiz inintiler yakınlıklardır. Benim anlattığım dostlukta ruhlar o kadar derinden uyuşmuş karışmış kaynaşmıştır ki onları birleştiren dikişsiz silip süpürmüş ve artık bulamaz olmuşlardır. Onu niçin sevdiğim bana söyletmek isterlerse bunu ancak şöyle anlatabilirim sanıyorum: çünkü o, o idi ben de bendim.

Plinius’un da dediği gibi, herkes kendisi için bir derstir; elverir ki insan kendini yakından görmesini bilsin.

"ağlamakta zevktir!"

Bir kapının kapalı olduğunu anlamak için o kapıyı itmek gerekir.

Yalnız yaşamanın bir tek amacı var sanıyorum,o da daha başıboş daha rahat yaşamak.Fakat her zaman ,buna hangi yollardan varacagimizi pek bilmiyoruz.Cok kez insan dünya işlerini bıraktığını sanır;oysa ki bu islerin yolunu değiştirmekten başka bir şey yapmamıştır.Bir aileyi idare etmek bir devleti idare etmekten hiç de kolay değildir.Ruh nerde bunalirsa bunalsin ,hep aynı ruhtur; ev işlerinin az önemli olmaları,daha az yorucu olmalarını gerektirmez.Bundan başka,saraydan ve pazardan el çekmekle hayatımızın baş kaygilarindan kurtulmuş olmuyoruz. Dertlerimizi acıtan akıl ve hikmettir, O engin denizlerin ötesindeki yerler değil Horatius Memleket değiştirmekle kıskançlık,cimrilik,kararsızlık,korku,tutku bizi bırakmaz. Ve keder,atimizin terkisine binip gelir. horatius onlar manastırlar da,medreselerde ile peşimizi bırakmazlar.Bizi onlardan ne çöller kurtarabilir,ne mağaralar,ne de bedenimize ettiğimiz işkenceler:

... çünkü iyi tarafımız da bütün günahlardan arınmış değildir.

Dünyanın en büyük cezaevi , cahil insanların kafalarının içidir ..

“… nefret ettiğimiz şey yüreğimizde yeri olan şeydir.”

Bir kisinin yanılması bütün halkın yanilmasina yol açar,bütün halkın yanılması da sonradan teklerin yanilmasina.Boylece yanlışlık elden ele geliştikçe gelişir,biçimden biçime girer;o kadar ki işin en uzağındaki tanık en yakınındakinden daha çok şeyler bilir;olayı ilk öğrenen son öğrenenden daha inançlı oluyor.Bunda da şaşılacak bir şey yok;çünkü insan bir şeye inandı mi ona başkasını da inandirmayi bir borç sayar,kolay inandırmak içinde anlattığına dilediği gibi cekiduzen vermekten ,bir şeyler katmaktan çekinmez:Karşısındakinin karşı koyma gücünü kırmak,onun kafasının alabileceğini sandığı gibi konuşmak ister.

Bütün çabam kimseye muhtaç olmadan yaşamak.

Talih insana bütün nimetlerini verse, onları tadabilecek bir ruh gerekir. Bizi mutlu eden, bir şeyin sahibi olmak değil, tadına varmaktır.

hayat kendiliğinden ne iyi, ne kötüdür: ona iyiliği, kötülüğü katan sizsiniz.

Bize yaşamayı hayat geçtikten sonra öğretiyorlar.

Herkes önüne bakar, ben içime bakarım; benim işim yalnız kendimledir. Hep kendimi gözden geçiririm, kendimi yoklarım, kendimi tadarım. Bir şey öğretmem, sadece anlatırım.

Öfke kendi kendinden hoşlanan, kendi kendini şişiren bir hırstır

Saadet bile haddini aşarsa azap olur.

yüzyıllar içerisinde değişmeyecek tek şey insanın kibir ve onursuzluğudur...