İçinde fırtınalar koparken dışarıya gülüsemek zorunda kalmanın ne kadar yorucu olduğunu biliyorum. Gece herkes uyurken senin o bitmek bilmeyen düşüncelerle, kaygılarla nasıl baş başa kaldığını da... Kendine yüklenme. İnsan kalbi bazen yorulur, bazen taşar. Bu bir zayıflık degil, sadece insan olmanın, çokça hissetmenin bir parçası. Efendimiz (sav) bu duayı öğretirken aslında bize diyor ki Korkularından, kederlerinden, insanların seni ezmesinden utanma. Hepsini al ve Sahibine getir. "Allahümme innî eûzü bike minel-hemmi vel-hazen, ve eûzü bike minel-aczi vel-kesel, ve eüzü bike minel-cübni vel-buhl, ve eûzü bike min galebetic-deyni ve kahrir-ricâl." Anlamı: "Allah'ım; kederden ve üzüntüden Sana sığınırım. Acizlikten ve tembellikten Sana sığınırım. Korkaklıktan ve cimrilikten Sana sığınırım. Borcun altında ezilmekten ve insanların baskısına uğramaktan Sana sığınırım."
