Bir delinin hatıra defteri

“İnsan bazen neden acı çektiğini bilmez; yalnızca acı çektiğini hisseder.”

“İnsan bazen aklını bir anda değil, fark ettirmeden kaybeder.”

“İçimde iki kişi var: biri susuyor, diğeri susamadığı için deliriyor.”

"İnsan bazen kendine bile yabancı kalır; en korkuncu da budur.” Her şey susar ama zihin susmaz. Dışarıda hayat olağan akışında sürerken, içimizde bir yer, sessizce sorgular. Kim olduğumuzu, neyi neden yaptığımızı, kime dönüştüğümüzü… Ve bazen, ne kadar kaçmak istese de insan kendi karanlığından kaçamaz.

Bütün bunların nedeni de tabii ki, bence yani, milletin insan beyni denilen şeyin kafatası içinde bulunduğunu hayal etmeleriydi. Hadi canım sen de! Hiç de öyle değil… Beyin, rüzgar estikçe zaman zaman Hazar Denizi tarafından getirilen bir şeydir.

Bugün yine kimse beni fark etmedi. Oysa ben odadaki en gerçek şeydim. Masanın ayağı bile benden daha fazla saygı görüyor. Sokaktan geçen köpek bana baktı; göz kırptı mı yoksa ben mi uydurdum bilmiyorum. Belki de tek dostum o. Her şey çok gürültülü ama kimse konuşmuyor. Bazen düşünüyorum… Belki de dünya değil, sadece ben ters döndüm