Insanlik Yalnizliginda Oturur

Yolculuk ettigim gunlerden birinde bir adada basi insana benzeyen, ayaklari demirden olan koca bir yaratik gordum, toprak yiyip deniz iciyordu. Uzunca bir zaman onu uzaktan izledim. Sonra yanina yaklasip, "Hic doymayacak misin, acligin hic dinmez, susuzlugun hic gecmez mi? diye sordum. Ve bana soyle cevap verdi, "Evet, doydum, hayir, daha dogrusu yiyip icmekten yoruldum; ama yarin yiyecek toprak ve icecek deniz bulamam diye korkuyorum." (Tanitim Bulteninden)