Insanlik halleri

Walter Benjamin'in, Baudelaire'den esinlenerek tasvir ettigi modern kent hayatinin icine, Teoman'in anlattigi modern ask hikayelerini yerlestiririm hayalimde. Benjamin, buyuk sehir insanini buyuleyen seyin "son bakista ask" oldugunu soyler. Teoman da, sanki Benjamin'i yankilar gibi, son bakista yasanan asklari anlatir. Bu ask hikayeleri, varolussal yalnizligin ask karsisinda kazandigi zaferleri, kaybetmenin buyulu melankolisini ve kendini tuketmenin hayata tahammul etmek icin en iyi yol oldugunu anlatan hikayelerdir. Hem siradan hem buyulu olan bu hikayeler, ayni zamanda hem cok acikli hem de komiktir. Kahramanlari hem cok guclu hem de bir o kadar kirilgan; hem tutku dolu hem de bir o kadar yorgun. Hepsinin ortak noktasi yalnizlikla damgalanmis olmalaridir. Fakat bu, herhangi bir insanla giderilmesi imkansiz, varolussal bir yalnizliktir. Dunyaya firlatilmis olmanin, secmedigi halde dogmus olmanin, tum secimlerinin yukunu tasimanin, hic kimseyle tamamlanamayacak olmanin dinmeyecek ozleminin, hayatin anlamsizliginin ve dunyanin yabanciliginin ifadesidir. Teoman'in anlattigi insanlari "kahraman" yapan sey, bu varolussal yalnizlikla nasil bas ettikleridir: kimi direnir, kimi yuzlesir, kimi coktan uyusmus, yabancilasmis, kimiyse umutsuzca teslim olmustur… Bir de, farkinda olmayanlar var tabii bu hikayelerde, tumuyle yabancilasmis ve hissizlesmis olanlar, yasadiginin bile farkinda olmayanlar hatta. Sasiracak, esinlenecek, tutku duyulacak bir sey kalmamistir onlar icin. Teoman'in sozleriyle, "acikmadan yiyen/ uyumadan once ayakustu/ terlemeden sevisenler"dir onlar. Ve anlaticisina gelelim bu hikayelerin. Ister bir fahisenin ya da bir zamparanin, ister bir sarhosun ya da kucuk bir cocugun agzindan olsun, varolussal yalnizligin farkli vechelerini aktarabilecek kadar tanisiktir bu yalnizlikla. Teoman'in bir soylesisinde soyledigi gibi, "kafayi yemekle, aydinlanma arasinda gidip gelinen, ama ikisinin de ayni oldugunun" anlasildigi o buyulu andir, varolussal yalnizliga son bak