
İşte böyle benim sevgili sırdaşım. Bugün yaşadıklarımla hayatımdaki bir bölüm daha kapanmış oluyor. Artık Oktay da gerçek anlamda kendi yoluna gidecek. Bir başka deyişle, onun hayatında da artuk taşlar yerli yerine oturacak. Gençliğimizin simgeleri birer birer bizden uzaklaşıyorlar. Aile büyüklerimizi ölüm elimizden alıyor. Diğer sevdiklerimizse, kendi hayatlarını kuruyor ve başka başka ufuklara yelken açıyorlar. Onların arkasından bakarken hem mutlu oluyor insan, hem de o ince hüzün gelip yerleşiveriyor yüreğine... Bu sadece Oktay için değil, tüm sevdiklerimiz için böyle... Ama taşlar da ancak böyle yerli yerine oturuyor. Öyle değil mi...






