by Sunay Akın
Verhalen met o.a. Istanbul en de geschiedenis van Turkije als onderwerp en steeds gen̈spireerd door een paar schoenen.
8 posts from the Bookspace community
' Kütüphaneler, medeni milletlerin kilise yanında yükselen yeni mabetleridir. Kilisenin ruhunu, kilisenin halka verdiği afyonu ancak bu mabetler teşhir edecektir. Günün saat dördünde paydos eden ilim, ilim anasını, ilim ve teknik memleketini doğuramaz. ' Nazım Hikmet
Gılgameş Destanı'nda ölen ve yok olan Enkidu, yani tarihte de neslini sürdüremeyen Neandertal'dir. Gılgameş'in, Neandertal'in soyunun tükenmesinden sonra ölümsüzlüğü bulma adına yola koyulması son derece anlamlıdır. Bu, Neandertal'in yok oluşuna tanık olan insanın, hayatta kalabilmek adına bilimin yolundan ayrılmaması ve aydınlanmanın gereği olan araştırmacı, sorgulayıcı, tabulara boyun eğmeyen kimliğe sıkı sıkıya sarılmasının anlatımıdır. Ölümsüzlüğün aranışı kaderciliğe ve teslimiyetçiliğe karşı duran tıp biliminin tarihidir. Tıp sözcüğünün Mısır'daki Teb kentinden geldiğini, Teb kentinin de adını Sümerlerin üstüne yazı yazdıkları 'dub' adlı toprak parçasından aldığını da belirtmeden geçmeyelim.
Antikçağ'da, bir arada ibadet eden Grekler, temiz kalpli olduklarını tanrılara göstermek amacıyla tapınaklara çıplak ayaklarıyla girerlerdi. Romalılara göre de çıplak ayak kutsanmışlığın ve temiz kalpliliğin simgesiydi ve tapınak önlerinde sandaletlerini çıkarırlardı.
Masallarla hayatın ayrıldığı yer de işte burasıdır. Hayat, masallarda olduğu gibi mutlu bir sonla bitmeyebilir.
Varlığın ağaçtan gelmesi Orta Asya toplumlarının efsanelerinde çıkar karşımıza. Osmanlı Devleti'nin kuruluşunda, Osman Bey'in rüyasında gördüğü ağacın işaret olarak kabul edilmesi de, bu inancın sürmesinden başka bir şef değildir. Anadolu'da muskaların üçgen biçiminde oluşunun nedeni de koruyan, doğuran, var eden hayat ağacı inancıdır.
Japonya'nın, Tanrı'nın mızrağının ucundan düşen bir su damlasından oluştuğuna inanılır.
Çizme ya da sarı pabuç giyme hakkı yalnız Türklerindi. Ermeniler kırmızı, Rumlar mavi, Yahudiler siyah pabuç giyerdi. Parlak ve zengin kıyafetler de yalnız Türklere mahsustu. Evler bile bu ayrıma tâbi tutulur, çok canlı renklere boyanan Türk evleri diğerlerinden hemen ayrılırdı, öbür toplumlar evlerini ancak donuk ve mat renklerle boyayabilirdi.
Anadolu'da, resmin günah olduğuna inanan Müslümanlar, canlılıklarını kaybettirmek için kiliselerin duvarlarındaki fresklerin gözlerini oyarlar!
