Sakar

Ağlayarak bitirdim 🥲 Beni ağlama hakkından yoksun bıraktılar, kafamın içinde onlarin sesini duyuyorum, bana "Madem istemiyordun, tek yapman gereken söylemekti," dediklerini; bana bakıyor, gülümsüyorlar. Görüntüleri zihnimden uzaklaştıramıyorum: Onu son gece bodrumda ağlarken hayal ediyorum ve her şey karanlığa gömülmeden önce "İyi geceler anne," derken. O zaman kendi kendime tuhaf sorular soruyorum, başka bir ailede ve başka bir dünyada olsaydık, o kendisi olabilseydi ve ben kendim olabilseydim, ağabey ve kız kardeş gibi olabilir miydik?

ÖĞRETMEN HANIM Kayıp ilanını gördüğüm zaman artık çok geç olduğunu anladım. O şiş yüzü ismi olmadan da tanırdım, o kısık gözleri ve o tuhaf gülümsemeyi; hiçbir şeyin yolunda gitmediği apaçıkken, "Her şey yolunda" demeye çalışan o yorgun yüzü, bana düşmanca değilse de umutsuz gözlerle bakan, ulaşılmaz bir yere çekilmiş o yüzü; "Hiçbir şey yapamayacaksın" diyen bakışı. Gerçekten de hiçbir şey yapamadığımı o gün anladım.

sanırım bittiginde cok üzüleceğim 🤕