Gör beni

Kadın olmak başlı başına bir ihtilaldi. Kendi kadınlığından bihaber, dekolte vitrini gibi gezinen birçoklarının arasında engellere rağmen "bilgi, kültür ve ahlakla" ilerlemeye çalışılan bir yoldu kadınlık.

Kendisi gibi olabilen kaç kişi vardı kalabalıkların arasında?

En büyük devrim her şeye rağmen yaşamaktı. Gülmek ise her karanlığa şafaktı !

Sevgide buluşabilenler konuşmadan anlaşırlardı.

İnsan dokunmadığı bir bedeni nasıl bu kadar özleyebilirdi?

İnsan, diye düşündü, kalbi elinde, kalbini verecek birini arayarak gezen tek varlık bu gezegende. Kalbin elinde, bir pusula tutmuş gibi arıyordun ait olduğun yeri, kişiyi, düşünceyi.

İnsan, ait olmadığı yerlerde hep azalırdı.

Sevgisizlik resmen bir hastalıktı, henüz tıp dünyasında adı konulmamış, insanlığı bozan, yıpratan, dünyayı cehenneme dönüştüren bir hastalıktı ve belki de bulaşıcıydı.

Kadın olmak başlı başına ihtilaldi.

Kalbini duymayan, kalbinin bir sesi olduğunu bile bilmeyen milyonlarcasının arasında kalple konuşabilmek ne büyük bir ayrıcalıktı. Kendini bilmek kalbini duyabilmekle başlardı.

Günaydınlarrrr🌧🌧Adanadan merhabalar..Bu kitap hakkında düşünceleriniz nelerdir

Kendi celladına hayran bir milletten ne beklenirdi ki…

Etkisi gerçek olan biri hayatımıza girdiğinde tüm duygularda bir devrim gerçekleşirdi. Aşk en büyük duygu devrimi değil miydi?

Üste başa bakarak insan yerine konulan bir gelenekten geliyordu insanlık, adım adım insanlığından uzaklaştırılarak.

Aşk, izlenmesi en yaşam dolu şey değil miydi?

Tarih hepimizindi...her birimize ait bu geçmiş, bir taraftar propagandasına çevrilip yalanlarla doldurulmadan önce, dersler öğreneceğimiz en yüce kaynaktı ama şimdi güç simsarlarının elinde bir yönetim kalkanı haline gelmişti. Tarihleri unutturarak köksüzleştirilen kültürler değersizlik hissi ile birliklerini kaybediyorlar, insanlıklarını unutuyorlardı. Evren ve dünya ile ilgili cahiller tarafından İncillere yazılmış saçma sapan yanlışların ortaya çıkmaması için Kilise'nin öldürdüğü insanları düşündü Fred. Yaşanmışlıkları deforme edip geçmişin hakikatlerini kendi çıkarlarına göre manipüle edenleri düşündü. Kendi kendine sürekli yalan söyleyen bir uygarlığın, geçmişini artık bilmiyor olması ne kadar da doğaldı. Yalan üstüne yalan koyan biri gerçeği hatırlayamazdı, o kadar çok yalan vardı ki tarihte artık doğru kayıptı.

İnsan olmayı başarabilmek için doğduğunu anlamadıysan, hangi dine inandığının hiçbir anlamı yok.

belki de hayvanlar kendi sevgi açlıklarından değil, aslında kimin sevgi ihtiyacı olduğunu hissettiklerinden takip ediyorlardı peşlerine takıldıkları kişileri... belki de gerçekten yanlış anlaşılıyorlardı. sorumluluk almaktan kaçarken sevgiye fırsat vermeyen kuru bir yaşama mı dönüyordu hayatımız?

Vatandaşlarını bir sermaye kapısı gibi gören devletler, bilgiyi herkesten kısıtlar olmuştu, halkın cahilliği hammadde gibi kullanılırken, bu topraklarda kurulan bu cumhuriyetin niyetinin ne olduğu, anlatılmasına izin verilen bilginin zenginliği çocuklara sunulan derslerden belliydi. Devrimdi Cumhuriyetin niyeti, bir insanlık devrimi...

"İnsan olmayı başarabilmek için doğduğunu anlamadıysan, hangi dine inandığının hiçbir anlamı yok.”

İnsan, görmediğini sanır; aslında bakmadığını kabul etmek istemez.”

Bedenimin içindeki canı gör, Sadece etimi değil. Gözlerimin içindeki hayatı gör, sadece bakışımı değil. Hissetiklerimi gör, Sadece tepkilerimi değil. Beni gör.

20.yy imparatorlukların çöküşü ve ulus devletlerin kuruluş sürecinde 1.Dünya Savaşı ve İstiklal Harbi sonrası Cumhuriyet Türkiye'sinin kuruluş süreci... Sosyoloji, inanç dünyası ve kadın kimliği...

Yanlışları değiştirmek istiyorsan topa tüfeğe gerek yok, en büyük silah ilimdir, en iyi yöntemse eğitim.